Het muzikanten echtpaar Karoun Baghboudarian en Rani Elias heeft zaterdag 5 oktober de UAF-Award gewonnen. Deze prijs wordt uitgereikt aan Nieuwe Nederlanders die op een bijzondere manier uitblinken. De publieksprijs ging naar farmacie studente Dalal Ghanim, die in 2013 naar Nederland kwam.

Muzikanten echtpaar

Karoun en Rani zijn in 2015 met hun tweejarig zoontje gevlucht uit Syrië. Daar werkten ze als muzikant. Zo gaven ze les aan kinderen en op het conservatorium. Ook speelden ze samen in het Nationaal Orkest. In Nederland aangekomen moesten zij voor de tweede keer hun carrière opbouwen. “Onze muziek was ook een sleutel om door te gaan met het leven. Het was een makkelijke tool om te gebruiken,” vertelt Rani tijdens een interview aan Net in Nederland. Ze kregen de mogelijkheid om een masteropleiding te volgen bij het Prins Claus Conservatorium in Groningen. Deze opleiding werd gefinancierd met hulp van Holland Schollarship en het UAF. Het afmaken van deze opleiding gaf hen de kans om bij verschillende orkesten te spelen en optredens te geven.

Ze hebben naast muziek ook een passie voor kinderen. Dat is ook goed te zien in het werk dat zij doen. Karoun gaf in Syrië al muziekles aan kinderen tussen kinderen tussen 3 en 7 jaar, ze maakten samen muziekinstrumenten van bijvoorbeeld flessen en emmers. Later spelen ze op echte instrumenten, zo leren de kinderen spelenderwijs muziekspelen. Eind 2017 is ze een soortgelijk project begonnen in het Groningse dorp Marum onder dezelfde naam als het project in Syrië, Kiddy Orchestra. Ook geeft ze samen met Alexandra Vierkant cello les aan kinderen bij het Hello Cello Orkest Groningen. De helft van deze groep zijn statushouders kinderen en de andere helft zijn Nederlandse kinderen. Het verveelt Karoun niet om zoveel met kinderen te werken. “Kinderen zijn leuk, en ja de mensen zeggen dat het niet makkelijk is om kinderen muziek te laten maken. Het is niet makkelijk om les te geven aan kinderen. Maar ik hou van kinderen en ik krijg energie van ze. Voor mij zijn kinderen magisch.”

Leren van kinderen

Rani geeft trompet les aan kinderen. Hij vertelt dat het in het begin lastig was, omdat hij het Nederlands nog niet goed beheerste. Daarom vroeg hij de ouders om te helpen met uitleggen tijdens de lessen. Maar na een paar maanden was dat niet meer nodig. “Met kinderen kun je veel leren. Wij zijn de docenten, maar wij kunnen ook veel van hen leren.” Hij is trots op zijn eigen vooruitgang, maar ook op die van de kinderen: “Het is leuk om resultaten te zien, na een les, na een jaar. Kinderen geven onverwachte resultaten.”

Het winnen van de UAF-award kwam voor beiden als een verrassing. “Wij zijn niet bijzonder”, zegt Karoun. Toch geeft het hen wel een goed gevoel, een gevoel van waardering. “Iedereen doet gewoon zijn best om zijn leven weer op te bouwen.” Ze zijn dan ook dankbaar voor iedereen die hen heeft geholpen sinds de eerste dag dat ze in Nederland zijn.

Het juryrapport

De jury van de UAF-award laat zien dat Karoun en Rani wel bijzonder zijn.  Zo bevinden vluchtelingen zich al in een moeilijke positie wanneer zij in Nederland een carrière willen beginnen, vertelde Mardjan Seighali, directeur UAF en technisch voorzitter van de jury. “Zeker als je al een carrière had in het land van herkomst, zoals Karoun en Rani, vergt het een grote inspanning om helemaal opnieuw te beginnen. Als je dan tóch weet te excelleren, dan ben je een échte uitblinker.”

Wat Karouns en Rani’s plannen voor de toekomst zijn? Dat weten ze niet.  “Wij hebben geen dromen, wij durven niet te dromen. In ons vorige leven hadden wij veel dromen, veel gepland.” zegt Karoun. Rani vult aan: “En in één moment was alles weg. Dus wij durven niet meer te dromen. Wij leven van dag tot dag.”

Publiekswinnaar

Dalal Ghanim is de winnaar van de publieksprijs. In 2013 kwam zij uit Irak naar Nederland, nu is ze bijna klaar met haar opleiding Farmacie aan de Universiteit van Utrecht. De weg naar haar diploma was niet gemakkelijk, vertelt ze aan Net in Nederland.

Een mentor bij de taalschool adviseerde Dalal om mbo-niveau 1 te gaan doen. Ze wisten dat Dalal meer zou kunnen, maar toch kreeg ze dit advies omdat haar Nederlands toen nog niet goed was, en ze geen diploma had. “Dit brak mij, in deze periode hoorde ik elke dag heel slecht nieuws uit Irak, van mijn familieleden, vrienden en kennissen, van iedereen die ik ken.” Het nieuws dat zij ontving ging voornamelijk over de Jezidi’s, Dalals volk. Ondanks alle tegenslagen bleef Dalal doorzetten. “Ik dacht: ik kan stoppen, niks doen, en doorgaan met wat zij mij bieden. Of een beetje koppig zijn en zoeken naar wat de andere mogelijkheden zijn.”

Koppig en hard werken

Dankzij haar koppigheid kwam ze een andere mogelijkheid tegen. Ze vond een versneld vwo-traject, waar de lesstof van drie jaar in één jaar wordt gedaan. Dalal vertelt dat ze in dat jaar hard heeft moeten werken. De stof die zij moest leren was niet heel lastig, maar omdat alles in het Nederlands was kostte het haar veel tijd. “Sommige dagen had ik niet geslapen, het was heel zwaar en lastig.” Toch behaalde ze binnen een jaar de drie certificaten, en werd daarna toegelaten bij de studie Farmacie. Ze hoopt binnenkort haar diploma te behalen. In februari verwacht ze te beginnen met haar master. Ze wil later onderzoek doen naar zeldzame ziektes.

Naast het harde studeren gaat Dalal ook naar debatten en spreekt ze met de media en politici: “Ik wil de stem zijn van de Jezidi’s in Nederland, maar ook over de hele wereld.” Dalal heeft een duidelijk verhaal dat ze wil overbrengen. “Iedereen weet hoe erg het was in 2014, toen IS Sinjar binnenviel. Duizenden mensen werden gedood, duizenden vrouwen ontvoerd en uiteindelijk tot slaaf gemaakt. Maar wat men niet weet, is dat dit nog steeds doorgaat.”