Brief aan Stef in Andalusië

, Hazem Darwiesh

Beste Stef,

Mijn naam is Hazem Darwiesh en ik ben een Syrische journalist en schrijver. Sinds vier jaar woon ik in Nederland en ik werk nu als redacteur bij het platform Net In Nederland van de NTR in Hilversum.

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Vier keer per week reis ik ongeveer een uur met de trein tussen mijn werk en mijn woonplaats in Zwolle. Daar woon ik met mijn man, die ik twee jaar geleden ontmoette. Hij is ook een vluchteling, net zoals ik uit Syrië.

Met veel belangstelling volgde ik de zes afleveringen van je programma ‘Brieven aan Andalusië’. Ik was erg onder de indruk van alle details. Vooral van jullie pogingen, jij, je vrouw en je kinderen, om jullie leven in Spanje weer op te bouwen en te integreren, nadat jullie Nicaragua had verlaten vanwege de politieke onrust daar. Maar ook van de warme reacties van de Spaanse burgers op je brieven aan hen, waarin je vertelt over jezelf en je gezin en jullie immigratie.

Ik herkende mijzelf in jullie. In alle details van jullie verlangen, vervreemding en de zoektocht naar jullie plek in een nieuwe samenleving. Ook ik moest mijn stad Aleppo in het noorden van Syrië in september 2013 verlaten om te ontsnappen aan oorlog en dood. Eerst naar Istanbul, en vervolgens twee jaar later via doodsboten tussen Turkije en Griekenland naar Nederland.

Toen ik aankwam bij de Nederlandse grens in Venlo, dacht ik dat de reis voorbij was. Maar wat mij duidelijk werd, en wat ik nog elke dag merk is dat de reis elke dag opnieuw begint.

Zelfs tijdens mijn korte dagtocht tussen Hilversum en Zwolle, heb ik het gevoel dat ik opnieuw begin. Een reis tussen verschillende examens en risico’s en in een nieuwe samenleving met verschillende gewoonten.

Ik verbleef eerst meer dan anderhalf jaar in asielcentra. Het was een moeilijke periode, daarna kreeg ik mijn huisje in Zwolle. Zwolle is een prachtige stad en de mensen zijn aardig. Thuis en met hen werd ik eindelijk vrij en veilig.

Maar zo gemakkelijk was het niet. Ik moest hard werken om de taal te leren en proberen te integreren in deze samenleving, zodat ik een plek kon vinden om mijn toekomst hier op te bouwen.

Na het leren van de basis van de taal en het leren kennen van enkele Nederlandse redacteuren, begon ik mijn artikelen te publiceren in veel verschillende Nederlandse kranten. Ik werkte als vrijwilliger op verschillende gebieden en liep een stage bij de NRC, daarna begon ik mijn werk bij de NTR.

Ondertussen vond ik de liefde van mijn leven, zijn we getrouwd en leven nu samen. Dat was onmogelijk in Syrië. Maar wat het moeilijk maakt is dat mijn man ook Syrisch is. Hij heeft dezelfde moeite met de integratie en het leven hier. En met een verlangen naar Syrië en het leven daar.

De taal zelf is een enorm obstakel. Elke dag vraag ik mezelf af of ik goed spreek? Of ik alles zal begrijpen? Of ik goed genoeg ben om hier te zijn? Toen ik je programma bekeek, gunde ik je dat je naar een land kwam waarvan je de taal vanaf de eerste dag spreekt en begrijpt.

Soms leek het nog steeds alsof ik die ellendige boot tussen Izmir en Griekenland niet heb verlaten. Alles hier in Nederland is anders dan Syrië, Stef. Ik kwam niet uit een ander land, maar uit een andere wereld. Hoe meer ik probeer te integreren, hoe meer ik met mijn bloed en zenuwen de grenzen van deze integratie voel. Het weer is anders, de gewoonten zijn anders, de taal van gesprekken tussen mensen is anders. Het is Nederland, maar ik ben anders.

Ik leef een dagelijkse uitdaging om mezelf aan dit alles aan te passen. Er aan te wennen en gelukkig te zijn met de veiligheid en vrijheid die Nederland me heeft gegeven, ondanks mijn verlangen naar Syrië en de kleine dingen van het leven daar.

Ik dank God vaak dat ik hier ben, maar soms heb ik het gevoel dat ik niet meer verder kan. Ik moet opgeven, ik moet een nieuwe reis beginnen, maar waarheen? Misschien naar Andalusië?

Ik hoop dat jij en jouw gezin goed in Spanje kunnen integreren en daar gelukkig kunnen leven. De mensen die in je programma verschenen leken erg vriendelijk en aardig te zijn, net als enkele van mijn Nederlandse vrienden die me hier hebben geholpen. Ik hoop ook dat de vrede naar Nicaragua en Syrië zal komen en dat alle mensen thuis in vrede kunnen leven.

Hartelijke groet, ook aan je gezin ,

Hazem Darwiesh

17-10-2019

Hilversum-Zwolle