De achtste verjaardag van de Syrische revolutie: mijn herinnering

, Column door: Somer Al Abdallah

Sinds maart 2011 is er veel in Syrië veranderd. En sindsdien veranderde Syrië veel in de wereld. Een van de meest opmerkelijke teksten die ik zag aan het begin van de protesten was: “alleen de angst wordt in ons gedood”.

Somer Al Abdallah: redacteur bij Net in Nederland

Somer Al Abdallah: redacteur bij Net in Nederland

Dat was een antwoord op de onderdrukking door het regime tegen vreedzame demonstraties. Wie kon geloven dat Syrië “het koninkrijk van stilte”, deze stilte zou vernietigen?

Bashar al-Assad zei op 1 februari 2011 dat er geen plaats was voor demonstraties in Syrië. Sommige activisten probeerden voorzichtig protestacties te organiseren in solidariteit met de revoluties van Tunesië, Egypte en Libië. Dat jaar was Facebook nog niet wijdverspreid onder Syriërs.  Op 5 februari werd er een oproep gedaan voor de “Syrische dag van woede”. De oproep was voor demonstraties op alle pleinen van Syrische steden. Op die dag was ik in Aleppo. Ik was een uur te vroeg  op het grootste plein in Aleppo. Maar er werd niet gedemonstreerd. Misschien had niemand de oproep geloofd of waren mensen bang. Er waren agenten van de geheime dienst. Ze keken bezorgd naar alle voorbijgangers en hielden hun knuppels vast.

In Damascus was het verhaal anders. Op 17 februari demonstreerden mensen op een van de belangrijkste markten in Damascus. Zij protesteerden tegen de belediging van een politieagent aan een jonge man. Op 15 maart werd een nieuwe dag van woede opgeroepen. Er werd een demonstratie gehouden in de Umayyad-moskee in Damascus. Later werden kinderen gearresteerd in de stad Dara’a in Zuid-Syrië voor het schrijven van anti-regime slogans. Daar was de grootste demonstratie.

Demonstraties in de Syrische steden en vooral die  in Dara’a waren te zien op de  Arabische televisie. Ik kon niet geloven wat ik zag op de foto's die verspreid werden toen de veiligheidstroepen het vuur openden op een groep demonstranten in een moskee in Dara’a. Tot die tijd kon ik niet geloven dat de regimetroepen de Syriërs konden vermoorden. Ik vergeet die jongeman in Dara’a nooit. De man die schreeuwde naar de beveiliger aan de andere kant van de straat. Hij vroeg hem om niet te schieten…

Ondanks de onderdrukking van de opstandige steden, ontstond er een nieuw gevoel onder de Syriërs. De demonstraties hielden niet op. Die dagen kan ik niet vergeten. Ik vergeet de eerste demonstratie waaraan ik heb deelgenomen nooit. Gejuich. Het gevoel. Ik vergeet niet hoe mensen elkaar hielpen. Ik vergeet de moppen niet die werden verteld tijdens de demonstraties en de tranen die over wangen rolden. De vriendschappen die toen ontstonden.

Het Syrische regime viel niet. Het werd een burgeroorlog. De strijd tegen dit soort regimes is een permanente strijd. Het begint bij jou en eindigt misschien ooit bij je kinderen. Dus verlies de hoop niet.