Toen ik als vluchteling in dit nieuwe land kwam, was het eten dat ik in mijn vaderland had achtergelaten op een gegeven moment mijn enige verbinding met dat land, haar mensen en mijn herinneringen met hen daar.

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Wanneer mijn eenzaamheid en vervreemding koud en akelig worden, kan ik die mensen en dat land alleen via afbeeldingen en geluiden terughalen. Maar ook als ik gerechten kook die ik vroeger vaak met hen met plezier at, en waaraan ik veel mooie herinneringen heb en waarvan ik de geuren nog zó kan oproepen, dan breng ik die mensen naar mij toe. Dat geeft mij het gevoel dat alles nog steeds in orde is.

Ik krijg deze gevoelens vooral als ik de warmte en rijkdom van onze Syrische keuken, met zijn verschillende smaken en variaties die de lange geschiedenis van ons land en zijn cultuur weerspiegelen, vergelijk met de eenvoudige Nederlandse keuken. De Nederlandse keuken is meer geïnteresseerd in het bevredigen van wie honger heeft, dan in de kunst van het koken en genieten van smaken.

De mensen in Syrië en het hele Midden Oosten genieten juist meer van koken dan dat ze genieten van eten. Onze passie voor koken is een levend voorbeeld van onze passie voor het leven, onze liefde voor alles wat mensen samenbrengt. En wat kan mensen beter samenbrengen dan een tafel vol eten, met liefde bereid en vol met herinneringen en nostalgie?

“In het Midden Oosten hebben relaties meer waarde als mensen samen hebben gegeten”

Als we hier voor onze Nederlandse vrienden Syrisch eten koken, worden onze keuken en ons eten bovendien een middel om de Nederlanders kennis te laten maken met onze rijke cultuur. Het is een poging om hen te laten zien dat we meer zijn dan vluchtelingen die van een ver land komen. Een oude Nederlandse vrouw vroeg mij eens of we in Syrië aardappels wel of niet koken!

In het Midden Oosten hebben relaties meer waarde als mensen samen hebben gegeten. We kennen daarvoor de uitdrukking “brood en zout”. Een vriendschap telt pas echt, als je samen brood met zout hebt gegeten.

Wanneer ik een familielid of vriend bij mij thuis uitnodig, verheug ik mij daar dagen van tevoren al op. Ik begin na te denken over wat ik zal koken voor het avondeten, of voor daarvoor of daarna. Dit is niet omdat we in Syrië alleen onze maag willen vullen, of omdat we enorme hoeveelheden voedsel eten, maar omdat voedsel de ultieme uiting is van de liefde en aandacht die ik heb voor mijn gast en voor het geluk dat ik ervaar door het bezoek.

Omdat de meeste Syrische gerechten veel tijd kosten om te bereiden, moet ik het vaak gedeeltelijk of volledig voorbereiden voordat mijn gast bij mij komt.

“Dit zijn momenten waarop onze keuken wordt getransformeerd in een warme wereld vol liefde, eerlijkheid en vertrouwen”

Twee weken geleden kwam onze Nederlandse vriend die in Groningen woont ons thuis in Zwolle bezoeken. Ik koos voor het diner om het lastige gerecht “Maqluba” te bereiden als hoofdgerecht, en als voorgerecht de twee soorten rauwe “Kibbeh nayyeh” en “Fattoush”. Samen met mijn man maakte ik de moeilijkste delen van deze gerechten de dag voordat we onze vriend ontvingen.

Toen hij 's avonds aankwam en we een kopje thee hadden gedronken, snelden we naar de keuken om de ingrediënten van de “Maqluba” op het vuur te zetten en de twee voorgerechten te bereiden. Onze vriend dacht dat hij in de woonkamer moest blijven.

Maar we nodigden hem uit in de keuken, om bij ons te gaan zitten en koffie te drinken terwijl we het eten bereidden. We wisselden details uit over het gerecht en hoe het wordt bereid in Aleppo en Damascus. We deelden onze herinneringen over onze moeders die kookten met eindeloze passie en liefde. En we vertelden over Lissabon, de stad die wij afgelopen zomer bezochten en waar we tijdens een van onze wandelingen het kleurrijke tafelkleed kochten.

Dit zijn momenten waarop onze keuken wordt getransformeerd in een warme wereld vol liefde, eerlijkheid en vertrouwen. Deze gevoelens passen bij alle vriendschappen die mensen en culturen dichter bij elkaar brengen. Afstanden, misverstanden en vooroordelen worden geëlimineerd. Op dat moment begreep onze Nederlandse vriend dat onze interesse en geluk niet ligt bij het eten, maar juist bij het bereiden van eten in onze keuken.

“Mijn plezier in eten is dat anderen met mij eten en daarmee hun geluk uiten”

Toen het eten was bereid en we aan de tafel gingen zitten, vol met verschillende kleuren en smaken, leek het alsof al onze vervreemding en wonden waren genezen. Het voelde alsof we deze vriend elke dag zagen.

Alleen op zo’n moment kan ik genieten van eten. Mijn plezier in eten is dat anderen met mij eten en daarmee hun geluk uiten. Alleen hier voel ik dat het leven nog steeds goed is en dat huizen warm en vol liefde en gezelschap blijven. Ik strooi een beetje zout op de “Maqluba” en ik eet er een beetje van en ik ben dankbaar dat we deze tafel, deze dag en dit leven hebben gekregen!