Doorbreek het taboe, spreek met Assad?

, Column door: Hazem Darwiesh

Op de voorpagina van het NRC stond afgelopen maandag een artikel met de titel: “Toenadering tussen EU-landen en het Syrische regime van Assad.” CDA-Kamerlid Martijn van Helvert verwees naar dit artikel, toen hij het kabinet opriep om met de Syrische dictator Assad te praten over de berechting van Nederlandse IS'ers en de terugkeer van Syrische vluchtelingen.

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Deze oproep lijkt in tegenspraak met de verklaring van minister Stef Blok van Buitenlandse Zaken. Hij zei een week geleden: “Voor Assad is er geen toekomst in Syrië.” Maar de oproep van Van Helvert zal bijdragen aan het doorbreken van een sterk taboe dat de Nederlandse gematigde partijen nog steeds over dit onderwerp ervaren. 

Volgens sommige kortzichtige politici zal deze toenadering tot Assad, Nederland en Europa redden van veel problemen. Erdogan blijft Europa bedreigen om meer vluchtelingen te sturen. Bovendien is de kwestie van de Europese IS-strijders, hun vrouwen en kinderen in kampen in Noord-Syrië een politiek en moreel probleem geworden. Dus waarom niet samenwerken met Assad, zodat hij ons van al deze problemen kan verlossen? Assad zegt dat hij de terugkeer van vluchtelingen verwelkomt, ongeacht of dit eerlijk is of niet. Misschien is hij het ook die IS-strijders, hun vrouwen en kinderen kan berechten, hoe dan ook.

Deze politici vergeten dat Assad zelf al deze problemen voor Europa heeft veroorzaakt. Hetzij door al deze Syrische vluchtelingen te verplaatsen of door IS-intelligentie en logistieke ondersteuning te creëren en ondersteunen. Dus hoe kan die “enge man” Europa echt helpen?!

“Het regime beweerde dat zij enkel het terrorisme bestreed, maar dit was niet waar”

Met dergelijke oproepen wordt voor Assad duidelijk dat hij gelijk had toen hij alle internationale oproepen negeerde om het doden en verdrijven van burgers te stoppen. En dat hij ook gelijk had toen hij de Syriërs die tegen hem opkwamen terroristen noemde.

De komst van buitenlandse strijders voor IS naar Syrië was de grootste klap voor de Syrische revolutie tegen het Assad-regime. Het regime beweerde dat zij enkel het terrorisme bestreed, maar dit was niet waar. De vreedzame revolutie verzwakte hierdoor en de minderheden werden steeds banger. De buitenlandse strijders waren in staat om de door de oppositie bezette gebieden van het regime te veroveren. Ze legden de Syriërs een cultuur op die ze niet kenden: de cultuur van de radicale islam. Syrische moslims zijn over het algemeen gematigd. Het toelaten van deze strijders tot Syrië diende de belangen van verschillende regionale actoren die een impact wilden hebben op de Syrische arena. En diende ook de belangen van het regime.

De misdaden van het Assad-regime werden vergeleken met de IS-misdaden. Hij kwam als de minst verschrikkelijke uit de bus. “De criminele Assad hakt tenminste geen hoofden af en gooit geen mensen van de daken”, werd er gezegd.  Deze uitkomst erg jammer voor de Syriërs, voor  hun revolutie en voor de samenleving in Syrië. Het was een excuus voor verschillende partijen om meer misdaden te plegen en in te grijpen in Syrië.

“Een handdruk met Assad zal het probleem van Europa met terrorisme en vluchtelingen niet oplossen, maar zal het verergeren”

De IS-strijders en hun kinderen moeten kunnen terugkeren en hier worden berecht. Syrië als land is niet verantwoordelijk voor hen. Hun gevaar voor de wereld daar is groter dan het vermeende gevaar hier. Hun aanwezigheid daar zal het probleem compliceren en een grotere bedreiging voor de wereldvrede vormen. Ten eerste omdat de situatie in Syrië onstabiel is en ten tweede, om te voorkomen dat kinderen in de toekomst terroristen worden. Ze moeten kunnen terugkeren zonder hun ouders en hier opgenomen worden.

Een handdruk met Assad zal het probleem van Europa met terrorisme en vluchtelingen niet oplossen, maar zal het verergeren. Met deze handdruk raakt Europa een moreel probleem kwijt door een nieuw probleem te creëren. Alleen serieuze maatregelen en internationale inspanningen om Assad in Den Haag te vervolgen zullen helpen vluchtelingen naar huis te brengen en een veiligere toekomst in de regio te creëren.