Het geluid van de wekker maakt mij zoals elke ochtend wakker. Ik stap uit bed en maak mij klaar om naar mijn werk te gaan. Ik begin met details die onderdeel zijn van mijn Nederlandse ochtend.

Ik open de gordijnen zo ver als ik kan, op zoek naar licht om de kamer en mijn hart te verlichten. Geen zon op de vroege ochtend in deze tijd van het jaar. Hoewel ik dat weet, ben ik niet opgehouden met wachten op die stralen. Ik zet koffie, drink het snel op en verlaat het huis. Buiten wissel ik een ochtendgroet en een glimlach uit met mijn buurman, die onderdeel is geworden van mijn ochtendritueel vanwege het feit dat we allebei tegelijkertijd naar werk vertrekken.

Op mijn werk probeer ik een normaal persoon te zijn, omdat de oorlog daar bleef en ik hier ben. Ik lijk elke dezelfde persoon. Niets verandert en er is niets nieuws. Maar ik ben de enige die weet dat elke dag anders is dan de vorige.

Omdat ik uit een land kom waar de oorlog nog woedt, is de mogelijkheid om een ​​dierbaar persoon te verliezen dagelijkse realiteit. Dit voorkomt dat mijn dagen monotoon zijn. Een paar dagen geleden werd mijn jeugdvriend, wij bleven bij elkaar tot en met de universiteit, een nieuw slachtoffer van die verdomde oorlog. Het nieuws kwam als donderslag bij een heldere hemel. Hoewel een persoon die door de oorlog werd gedwongen om toevlucht te zoeken tot een ander land, dit elk moment zou moeten verwachten.

Mijn verlies van die vriend bracht mij terug naar het feit dat mijn verlies van mijn vaderland niet het grootste en laatste was. Zolang de oorlog nog brandt, zullen de verliezen niet eindigen.

Mijn vriend is heengegaan en liet zijn kleine kinderen achter, en iedereen die van hem hield. Twee dagen voor zijn dood plaatste hij nog foto’s van hem en zijn kinderen op Facebook. Ik heb op de foto's gereageerd met veel gelukwensen en hem een lang leven gewenst. Maar wat betekent het om iemand geluk te wensen als er elke dag raketten op zijn hoofd vallen? Misschien is het een innerlijk verlangen dat het leven van degenen die daar zijn gebleven goed is. Na acht jaar oorlog te hebben overleefd, kan het betekenen dat de dood van je is afgewend en je is vergeten, is wat hij mij vertelde. Maar hij vergat dat de dood, zoals onze voorouders zeiden, laf en verraderlijk is. De dood is een zware buurman die soms zonder afspraak naar je toe komt.

Tot dusverre heb ik vier van mijn beste vrienden verloren. Ze werden allemaal gedood in een wrede meedogenloze oorlog. Wanneer kennen oorlogen genade? Bij elke vriend die ik verloor, moest ik lang wennen aan zijn afwezigheid. Maar oorlog laat je er niet aan wennen, het verdeelt je verliezen in termijnen. Elke keer dat je verliest, keer je terug naar een cyclus van verdriet en herinneringen. Tegelijkertijd moet je hier doorgaan je normale leven te leiden, zolang je niet alleen op een eiland woont.

 

Deze oorlog heeft ons niet alleen beroofd van onze huizen, onze straten en ons land. Maar het berooft ons ook van de zorgeloze routine van het dagelijkse leven van degenen die een normaal leven hebben.

Deze oorlog heeft ons niet alleen beroofd van onze huizen, onze straten en ons land. Maar het berooft ons ook van de zorgeloze routine van het dagelijkse leven van degenen die een normaal leven hebben. Het verbood ons om vrienden te hebben met wie we samen konden opgroeien. Wanneer we oud zouden worden, en iemand van hen zou sterven aan ouderdom, dan was het zijn tijd. Maar al mijn vrienden zijn jong door de oorlog omgekomen.

Hoe kan mijn dag normaal zijn, als ik, zoals enkele dagen geleden, 's ochtends alleen naar mijn werk loop, wetende dat er een groep mensen is die op dat moment stilletjes de kist van mijn vriend in Syrië naar zijn laatste rustplaats dragen? Ik kon geen afscheid van hem nemen. Het is meer dan mijn vermogen als vluchteling. Het enige dat ik kan doen is om hem met mij mee te dragen, samen met de andere vrienden die ik verloor. Een vriend bleef daar, zal ik hem ook verliezen? En is er een einde aan deze verliezen?