Op kantoor - met het raam dat uitkijkt op het kleurrijke Media Park gebouw - schrijf ik mijn laatste column voor Net in Nederland.

De sfeer buiten lijkt behoorlijk herfstachtig, maar toch kalm. De hoogwaterfontein aan de andere kant van het gebouw zwaait achter de hoge bomen die zijn ontdaan van hun laatste bladeren. Dit geeft een wijde, aangename horizon.

Ik herinner mij nog heel goed toen ik de eerste keer bij deze fontein op de kleurrijke stoelen van het café ernaast zat. In 2018 werkte ik voor NPO Focus aan een artikel over de oorlog in Syrië. Destijds wilde ik heel graag zo snel mogelijk in dit gebouw kunnen werken.

En dat gebeurde in het begin van dit jaar toen ik begon bij Net in Nederland. Het platform leek mij een unieke ervaring, waar nieuwkomers en Nederlanders werken om betrouwbare en onderscheidende informatie te bieden die nieuwkomers met de Nederlandse gemeenschap verbindt en hun integratie verbetert.
 

Deze site heeft ook mij persoonlijk geraakt. Het was voor mij een juiste, extra stap op mijn pad om mijn carrière als journalist te kunnen voortzetten. Maar waarom? Hiervoor zijn veel redenen, maar de belangrijkste is dat journalistiek en schrijven mijn passie zijn. En dat ik een andere en bijzondere stem, kennis en ervaring heb die ik aan de Nederlanders en aan de nieuwkomers wil presenteren. Op deze site kon ik dat allebei doen; en zo was het.

Vanaf het begin bij de NTR wilde ik ons bestaan en onze stemmen onthullen. Ik wilde niet alleen nieuws vertalen en journalistieke stukken of nieuwsberichten schrijven. Daar kwam het idee uit voort om elke donderdag een column te schrijven. Maar ook bracht dit jaar bij de NTR mij een brede ervaring in journalistiek, asiel, integratie en leven tussen twee totaal verschillende werelden: het Midden-Oosten en Europa. Vooral omdat ik de volledige vrijheid had om alle onderwerpen aan te pakken. Van culturele verschillen tot politieke analyses en genderkwesties.

Het was niet gemakkelijk voor onze volgers om mijn manier van denken en schrijven over sommige kwesties, die zij heel gedurfd vonden, te accepteren. Maar wat ze fijn vonden was dat ik hun stem en zorgen aan het Nederlandse publiek kon overbrengen.

Ik was ook tevreden dat mijn artikelen betrekking hadden op verschillende segmenten van nieuwkomers. Elk segment kon zichzelf en zijn stem ergens terugvinden. Mijn artikelen hebben ook bijgedragen aan het dichter bij elkaar brengen van Nederlanders en nieuwkomers en het vergroten van het begrip tussen hen.

Naast deze columns heb ik met mijn collega’s gewerkt aan verschillende interviews, nieuwsberichten en vraagstukken. Hier kon ik mijn Arabische achtergrond en netwerk gebruiken en tegelijkertijd mijn Nederlandse netwerk verbreden. Maar niet te veel binnen de Nederlandse omroepen. Om daar te kunnen werken moet je een nu eenmaal een meer dan uitstekende beheersing van de Nederlandse taal hebben.
 

Bovendien is het voor een nieuwkomer moeilijk om door te dringen in groepen die al vele jaren samenwerken. Dit komt vooral omdat de begroetingsmethoden, hun betekenissen, en de manieren van mensen om elkaar te leren kennen radicaal verschillen tussen Syrië en Nederland. Wat hier begint bij de koffiemachine eindigt ook daar. Maar wat in Syrië begint bij de koffiemachine ontwikkelt zich tot echte vriendschaps-, zakelijke- en samenwerkingsmogelijkheden.

Dit platform heeft mijn positie binnen de journalistiek in Nederland versterkt. Ik begon met hulp van een Nederlandse vriendin toen ik nog in het azc in Dronten was. Toen mijn toestand daar verslechterde, dacht ik na over hoe ik mijzelf kon helpen. Ik kwam ik tot de conclusie dat ik alleen mijn pen en mijn talent om een artikel te schrijven had. Ik communiceerde zelf met de NRC om mijn artikel bij hun te publiceren. Ik heb niets te verliezen, dacht ik. Daarna werkte ik heel hard om de taal te leren, mijn inburgeringsexamen af te ronden en artikelen te schrijven en te publiceren in verschillende Nederlandse media. En tot slot liep ik stage bij de NRC in de herfst van 2018. Dat was geen gemakkelijke periode, maar ik heb er veel geleerd.

Ik vind het jammer dat ik dit jaar niet alles bereikt. Ik had graag meer onderzoekstukken willen schrijven die dieper ingaan op de integratie en problemen van nieuwkomers. Dit werkte niet om vele redenen waarvoor ik hier geen ruimte heb om ze uit te leggen.

Sinds het begin van de herfst van dit jaar realiseerde ik me dat het werken bij Net in Nederland voor een periode langer dan een jaar weinig nieuws zou brengen. Mijn kansen op werk op andere locaties bij de NTR zijn erg klein. Daarom besloot ik van richting te veranderen en om mijn inspanningen voort te zetten in een sector waar ik de afgelopen jaren veel heb bereikt, namelijk communicatie en sociaal werk. Daarmee begin ik volgend jaar in Amsterdam.

Aan het einde van deze laatste dag verlaat ik het NTR gebouw en voel ik mij tevreden. En ik ben dankbaar voor de fijne collega’s en de goede dingen die ik hier dit jaar heb geleerd. Ook voor alle lezers, Nederlanders en nieuwkomers, die mijn artikelen erkenning en aanmoediging gaven. Dat motiveerde mij om mijn pad ondanks alle vermoeidheid voort te zetten.

Het lijkt mij dat niets mooier, maar ook moeilijker, is dan om jezelf en je wensen vast te houden en om als journalist in een nieuw land te werken. Ik wens het allerbeste voor Net in Nederland en de NTR. En misschien zullen wij elkaar op andere momenten en manieren weer ontmoeten. Nu wacht mijn avondtrein naar Zwolle op mij.