In Nederland moet ik elke dag weer leren lopen

, Somer Al Abdallah

Hoeveel van ons, de vluchtelingen, zeiden tegen zichzelf of anderen: "Ik begin hier helemaal opnieuw". Ik denk velen. En misschien hebben we dat allemaal wel gezegd. De meesten van ons moesten alles achter laten en de gevaren trotseren op zoek naar veiligheid voor hem of haar en zijn of haar gezin. Toen we in dit land aankwamen, hoopten we alleen maar een nieuw leven op te bouwen.

Velen van ons kijken naar hun recente verleden met veel verdriet. Maar wie dit recente verleden met ander ogen bekijkt en zich de verschrikkingen herinnert die hij heeft meegemaakt, is het goed om zichzelf als geluksvogel of held te zien.

Onze situatie in dit land is als die van een kind dat zijn omgeving in de gaten houdt om te leren. Hij wil alles om hem heen ontdekken, maar het is niet makkelijk. We zetten onze eerste stappen in deze Lage Landen alsof ons leven opnieuw is begonnen.  Alsof we in dit land zijn geboren en snel zijn opgegroeid. De meeste nieuwkomers proberen de taal snel te leren, te studeren en snel de juiste baan te vinden. Dus als een van ons er niet in slaagt het taalniveau te bereiken waarnaar hij streeft, is hij gefrustreerd. Of wanneer hij geen werk vindt dat overeenkomt met zijn ambitie of capaciteiten, wordt hij boos. We hebben integratie als een examen gezien en we moeten slagen met uitstekende cijfers. En dan vervloek je de oorlog en de redenen die je dwongen om asiel te vragen.

Toen ik betaald werk kreeg in Nederland, was het een uitdaging die ik niet kan beschrijven. En het is nog steeds een uitdaging. Taal was niet de enige uitdaging. Ook de werkcultuur en het patroon van relaties tussen collega's, onder anderen. Als ik met mijn Nederlandse collega’s ga zitten, probeer ik mij goed te concentreren op alles wat ze zeggen. Ik houd de beweging van de lippen nauwlettend in de gaten, mijn geest werkt met al zijn energie. Vreemde woorden en andere de woorden dan die ik op de talenschool heb geleerd. Verschillende accenten. En ik moet dit alles volgen en begrijpen. Dan raak ik gefrustreerd en ik denk dat ik ze niet kan inhalen.

Maar thuis kijk ik hoe mijn vierjarig kind leert rennen zonder te vallen. Het is een geweldig gevoel om je kind te zien opgroeien en alleen te leren vliegen. Ik herinner me dat ik ook nog steeds leer lopen in deze Lage Landen. Ik val en voel pijn en woede. Maar ik ga en probeer te lopen en dan te rennen. Ik heb van mijn jonge kind geleerd om terug te gaan naar de uitdaging van de realiteit waarin ik ben, hoe moeilijk dat ook is.

Integreren, de taal leren, ontdekken wat er om je heen gebeurt en krijgen wat je wilt, dit lukt niet in een oogwenk. Maar op momenten die zich in de loop van de dagen en jaren verzamelen om je misschien het gevoel van voldoening te geven waar je naar op zoek bent. Dit betekent niet dat we ons soms ook niet boos of gefrustreerd voelen en moeten huilen. Maar ons lot of de omstandigheden waarin we leven, dwingen ons op te staan en snel op te groeien en te rennen voordat we leren lopen.