In Syrië hoefde ik niet op Vakantie, maar in Nederland wel

, Column door: Hazem Darwiesh

Ik wil al maanden op vakantie. Eigenlijk wilde ik dat drie jaar geleden al. Ik ben naar dit gelukkige land gekomen met een enkele reis. Sindsdien denk ik er soms over na om aan het weer van dit land te ontsnappen en niet terug te keren.

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Maar dat heb ik toch niet gezegd! Ik zei dat ik op vakantie wilde gaan en daarna terug wilde komen om  mijn avontuur in dit gelukkige land verder te beleven. Ja! Het zou fijn zijn als jullie dat zouden geloven. Maar het is moeilijk om dit land een gelukkig land te noemen als het weer bewolkt blijft voor meer dan tien dagen.

Als het weer zo is, ben ik altijd heel depressief, dus mijn woorden ook. Deze aanval van depressie zal eindigen als de zon schijnt. Zelfs als het een of twee stralen aan het einde van een ‘zomerdag’ zijn. In Nederland maken twee zonnestralen een zomerdag!

Mijn verlangen naar vakantie begon al toen ik nog nieuw in Zwolle was. Toen ik net begon met het leren van de taal werkte ik vrijwillig in de keuken van een klooster. Tijdens de lunchpauze vertelde iedereen over zijn plannen voor de zomervakantie en toen mijn beurt kwam, zei ik simpel: ik ga niet op vakantie, ik kan niet!

Nadat ik dat gezegd had, voelde het alsof ik over de dood van iemand had verteld. Ik hoorde uitingen van spijt en uitingen van medelijden die ik niet begreep. Een van hen suggereerde dat ik een vriend in het zuiden of noorden van Nederland zou bezoeken. Het belangrijkste is om niet in Zwolle te blijven, om weg te gaan!

De Nederlanders zijn geobsedeerd door vakantie. Ze plannen en praten er graag over. Het is de wens om van alles weg te gaan en rustig en alleen op een strand te zitten.

Degenen die niet op vakantie gaan, voelen zich gehandicapt in dit land. Ze hebben schaamte om te zeggen: ik wil niet op vakantie of kan gewoon niet. Het concept is dat iedereen die hard werkt, op vakantie kan gaan. Dus wanneer je niet op vakantie gaat, ligt dat aan je karakter of omdat je een van degenen bent die niet hard genoeg werkt.

Maar hoe zit het met degenen die hard werken en niet op vakantie kunnen gaan? Niemand ziet ze! Niemand wil ze zien! Ze kunnen zichzelf misschien redden door voor een paar dagen op een korte reis naar Duitsland of België te gaan.

Dan kunnen ze tenminste zeggen: we gaan op vakantie, we waren op vakantie. Dit is het belangrijkste! Als je dat zegt, kun je wel pronken. En de anderen zullen verzekeren dat je weg bent gegaan, vrij van alles en dit is genoeg om gelukkig te zijn tot de volgende vakantie!

Maar waar begonnen de Nederlanders te denken dat geluk en plezier van de zomer slechts alleen in het verre te vinden is? Alleen of maximaal  met je kleine familie? Wat is deze vakantiecultuur, waarvan we onmogelijk kunnen genieten in ons land, met onze ouders en andere mensen?

Het is niet alleen de wens om nieuwe plaatsen te ontdekken en te genieten van de zon van andere landen, het is ook de cultuur van individualiteit en vrijheid van de verplichtingen die je verbinden met je omgeving, je familieleden, je buren en je collega's.

De Nederlanders hebben veel aan hun hoofd door al die mensen. En ze willen wel rust van hen allemaal. Daarvoor gaan ze op vakantie.

In Syrië dat is helemaal anders. De cultuur en het plezier van het leven waarin we in Syrië leefden en genoten is anders dan in Nederland.

Er is niemand die denkt of van plan is om op vakantie te gaan. De sfeer die de Nederlanders tijdens hun vakantie creëren, wordt elke avond, elke vrijdag door de mensen in Syrië gecreëerd. Waar de familie of vrienden elkaar ontmoeten in avondjes vol lachen, spelen, amusement die tot in de vroege ochtenduren kan door gaan.

Je denkt er misschien over om een paar dagen naar de zee of de bergen te gaan, maar dit is niet wat je een vakantie noemt en je zult er niet maanden over blijven praten of er veel geld aan uitgeven.

En in dit alles ga je niet weg. Je geluk is om dichtbij te blijven en mooie momenten te beleven met de mensen van wie je houdt, van familieleden, vrienden en buren.

Voor Syriërs is het helemaal niet leuk om alleen op het strand te zitten of een pizza te eten in een klein restaurant. Het plezier in Syrië was en is nog steeds alleen wat je met mensen kunt delen. Dit is waar Nederlanders op vakantie voor weglopen.

We, Syriërs, hoeven niet weg te gaan van alles, zoals de Nederlanders. We zijn al ver weg. We hebben onze ‘vakantie’ jarenlang genomen en keerden nog niet naar ons land terug. Zullen we terugkeren?

Misschien is deze vraag niet belangrijk. Het belangrijkste is dat ik op vakantie wil gaan en dat ik over een paar dagen naar het zuiden van Europa zal reizen. Dat is ver genoeg denk ik.

Allereerst ver van de Nederlandse taal en van de dagelijkse strijd voor integratie. Wie weet zit ik daar op het strand en besluit ik dat dit ver genoeg is en ik niet zal terugkomen!