Is Nederland echt een paradijs voor vrouwelijke vluchtelingen?

, Column door: Somer Al Abdallah

“Ik vond het nooit logisch dat vrouwen geen rechten hebben. Vrouwen zijn altijd ondergeschikt. Ze mogen niet zelfstandig beslissingen nemen.” Dit zegt een vrouw in een lang reportage in de Volkskrant over de situatie van Syrische vluchtelingenvrouwen in Nederland. Toen ze 6 jaar was, werd ze voor het eerst aangerand door een man. Volgens haar werden alle vrouwen in Syrië onderworpen aan seksuele intimidatie. Ze voegt eraan toe: “Je hebt geen recht op je eigen lichaam. Je bent er voor het plezier van de man.” Maar vanaf het eerste moment dat ze in Nederland aankwam, voelde ze zich veilig. En ze was verrast toen ze een vrouwelijke buschauffeur zag, en dat “vrouwen kunnen doen wat mannen doen en andersom”.

Somer Al Abdallah: redacteur bij Net in Nederland

Somer Al Abdallah: redacteur bij Net in Nederland

Wat deze dame heeft opgemerkt, kan voor sommigen schokkend zijn en kan door anderen worden afgewezen. Maar dit geeft aan dat vrouwen in onze landen van herkomst in een slechte situatie verkeren, omdat onze cultuur nog steeds weigert om haar zwakheden op te geven. Een andere vrouw die aan hetzelfde interview deelnam, vertelde over hoe zij leed onder haar ex-man, die haar onmenselijk behandelde. Hoewel hij haar na het aankomst in Nederland beloofde dat alles zou veranderen, gebeurde er niets. Haar man bleef gewelddadig tegen haar en de kinderen. “Mijn man was constant boos op ons. Hij sloeg de kinderen. We moesten dankbaar zijn dat hij ons naar Nederland had gehaald. Dus we hadden maar naar hem te luisteren. Tot hij dreigde met een mes. Toen was het klaar.” ‘Suha’ is niet haar echte naam, uit angst voor haar ex-man. Ze is van hem gescheiden met hulp van de Nederlandse rechtbank, nadat de rechtbank in haar thuisland herhaaldelijk haar verzoek om een scheiding had afgewezen. Nu woont Suha met haar kinderen apart van haar ex-man. Ze probeert een nieuw leven te op te bouwen, maar hij blijft haar nog steeds bedreigen.

De ervaring met asiel heeft ons allemaal veranderd: mannen, vrouwen en kinderen. De ervaring van het dagelijks leven in een nieuwe samenleving heeft ons doen afdrijven van gewoonten waar we geen bezwaar tegen hadden in onze thuislanden. Wanneer je verhuist naar een nieuwe wijk in je eigen stad, met andere gewoontes dan in je iegen buurt, zal een deel van je gewoontes veranderen. Je staat open voor de inwoners van de nieuwe wijk of je sluit je buiten omdat je je oude gewoontes wilt behouden. Laat staan ​​als je verhuist naar een heel nieuw land. Waar alles anders is. Andere gewoontes en wetten dan in je eigen land. Nieuwkomers, en vooral de vrouwen, zagen dat Nederlandse mannen koken, schoonmaken en hun kinderen naar school brengen. Onderzoeker Araa al Jaramani zegt in het artikel in de Volkskrant dat er bewustzijn ontstond na het bekijken van de verschillen tussen Nederlandse en Syrische mannen. Ze zei: “Wij praten veel over de Nederlandse vrouwen: zij zijn namelijk gelukkig. Mannen praten anders tegen hen. Ze hebben respect voor hen. De Syrische vrouw is niet gelukkig. Waarom zorgen wij voor de kinderen en kan de man tv kijken? Waarom hebben wij deze positie?” En: “Het is hier de hemel voor vrouwen.”

Er waren mannen die niet begrepen dat vrouwen het initiatief begonnen te nemen. In Duitsland heeft een man zijn ex-vrouw vermoord en hij later publiceerde een video waarin hij trots over zijn misdaad vertelde. De moordenaar beschouwde zijn misdaad als een boodschap aan alle vrouwen die hun echtgenoten boos maakten. In Denemarken heeft een man zijn vrouw en twee kinderen gedood na een geschil met de vrouw. Zij had geweigerd met hem terug te keren naar Syrië.

Het valt niet te ontkennen dat er onrecht is tegen vrouwen. Dit is wat er in een flink aantal comments naar boven kwam op onze pagina, bij een vraag over het initiatief van vrouwelijke vluchtelingen om na hun aankomst in Nederland te willen scheiden. En wat ook niet door sommigen wordt goedgekeurd. Ahmed Radi zegt in zijn comment dat de man de vrouw als een meubel behandelt en haar leven controleert. Hij voegt eraan toe: “Na vier jaar in Nederland te hebben gewoond, zijn er nog steeds vrouwen die niet weten hoe ze naar de markt kunnen gaan. Of hoe ze het openbaar vervoer kunnen gebruiken. Dit komt door de overheersing van mannen.” Terwijl Agop Artin zegt dat de redenen voor een scheiding voortvloeien uit de totale afhankelijkheid van vrouwen van haar man. Maar de situatie hier verandert. De vrouw kan hier economisch zelfstandig zijn. Dus de scheiding vindt plaats zodra een huwelijkse slecht is, volgens hem. Sommigen voeren aan dat het initiatief van vrouwen om scheiding te zoeken, het gevolg is van een gebrek aan moraliteit. Ook  zouden er materiële doeleinden, zoals het verkrijgen van twee huizen om er een te verhuren.

De nieuwe positie van de vrouw wordt door sommigen met argwaan bekeken. Sommigen beschuldigen de Nederlandse staat of de samenleving van het vernietigen van onze cultuur en de rust waarin we eerder hadden geleefd. En dit is waar de onderzoeker Al-Jarmani op reageerde: “Syrische nieuwkomers moeten weten dat er geen samenzwering is om de Syrische cultuur te veranderen. Wij moeten alleen een fout in onze cultuur herstellen, de zwakke positie van de vrouw.”