Als je een opmerking schrijft dat je een vluchteling bent die verlangt naar z’n land van herkomst en dat je je vervreemd voelt in je nieuwe land, zijn er altijd mensen die onmiddellijk reageren: "Ga terug naar je land!" Als je een politieke situatie of gebeurtenis bekritiseert die niet in overeenstemming is met je religieuze overtuiging of politieke oriëntatie, zullen ze snel antwoorden: "Als je dit land niet leuk vindt, ga dan terug naar waar je vandaan kwam."

Degenen die van alles van nieuwkomers eisen zijn niet alleen inheemse Nederlanders, maar ook nieuwkomers en oudkomers. De weigering om vluchtelingen te ontvangen komt niet alleen van rechtse groepen, maar ook van groepen oud-vluchtelingen, de oudkomers die hier al tientallen jaren zijn. Zij vinden dat de komst van de nieuwkomers hun leven hier destabiliseert. Ze beschouwen met name moslimvluchtelingen als gevaarlijk en lui. Ze zien hen als mensen die niet zullen integreren en alleen maar profiteren. De Duitse politicoloog en cultuurfilosoof van Syrische afkomst, Bassam Tibi, zei in 2018: “Wij oud immigranten zijn bezorgd over de gevolgen van het ontvangen van vluchtelingen.”

De grootste groep nieuwkomers die kritiek levert of weigert meer vluchtelingen te ontvangen, is de groep die zichzelf als seculier of atheïst classificeert. En ook diegenen die geloven dat hun ideeën en levensstijl hen wel kwalificeren om in Europa te leven, in tegenstelling tot andere religieuze en oosterse vluchtelingen die niet integreren in hun nieuwe samenlevingen.

Het is logisch dat nieuwkomers aan het begin van hun leven klagen over de moeilijke integratie en heimwee naar hun vorige leven. Alles is nieuw voor ons. Veel mensen in hun thuisland waren gewend aan een bepaalde manier van leven, een patroon dat door velen werd toegepast. Het in de ochtend koffie drinken op het balkon met de muziek van Fayrouz. Het eten. Het openbaar vervoer dat heel anders is dan hier. De gebruiken, tradities en cultuur van de samenleving waarin we leefden. Het waren allemaal manieren van leven waarmee we elke dag te maken hadden, van 's morgens vroeg tot het slapen gaan.

Maar hier is dit de praktijk geworden van een minderheid van mensen in dit land die vluchtelingen of nieuwkomers worden genoemd. En dit is niet eenvoudig. Hebben degenen die nu eisen dat anderen dit land verlaten, alles opgegeven wat ze in hun eigen land deden? Zeker niet. Het grootste voorbeeld hiervan is hun gebrek aan acceptatie van de meningen van anderen. Dit is en blijft een van de belangrijkste nadelen van onze samenleving.

Als nieuwkomers hebben we de veiligheid van onze dagelijkse routine verloren. We moeten snel wennen aan de routine van het leven in dit land, dat tot nu toe niet als routine kan worden beschouwd omdat velen van ons nog geen vijf jaar in Nederland wonen.

In je land van herkomst kun je met gesloten ogen door de straten van je stad lopen. En je weet dat als je een straat imloopt, je precies weet wie op de hoek van de straat staat. Je kent de straatnamen en ook bijna alle inwoners van je buurt. Maar hoe kun je dat hier weten?

Toen ik mijn eerste artikel publiceerde in de Volkskrant, was het kritiek op het gemeentelijk beleid in zijn niet-coöperatieve benadering van vluchtelingen met een hogere opleiding. Ik kreeg veel reacties, en de meeste reacties waren negatief, aanstootgevend en repetitief: "Je zou dankbaar moeten zijn. Ga terug naar je land. Hou je mond.” Je kunt je voorstellen hoe geschokt ik was. En toen dacht ik dat ik mezelf voor een intolerant publiek plaatste. Dat andere meningen niet geaccepteerd worden.

Opvallend is dat een grote groep al lang in Nederland wonende Syriërs ferm tegen het ontvangen van vluchtelingen zijn. Zij steunen ook de Syrische president Bashar al-Assad. Ze vormen hun eigen gemeenschap in Hengelo en Enschede en hebben hun eigen kerken en clubs. Ze vieren hun bruiloften en festivals in hun moedertaal en dansen op liedjes uit de landen van herkomst die ze 40 jaar geleden verlieten. Maar ze beschuldigen de nieuwkomers ervan dat ze niet zullen integreren zolang ze moslim zijn.

Een van de oude Syriërs wekte de belangstelling van sommige media toen hij in dagblad ‘Tubantia’ vertelde dat hij een groot fan van de PVV is. “In Nederland is Geert Wilders de enige die zijn mond opendoet”, aldus Pascal Yacoub. “Ik kom zelf uit Syrië en ben katholiek, maar Wilders heeft gelijk in alles wat ‘ie zegt. Ook over de Marokkanen. Als ik zou moeten stemmen, dan zou ik voor hem kiezen.”

Het perspectief van de oudkomers over de integratie in de Nederlandse samenleving is mij vreemd. Hun retoriek tegen de nieuwkomers en hun fragiele 'integratie' onthullen dat de hele zaak sektarische haat en politieke allianties verbergt waar de nieuwkomers niets mee te maken hebben.