Kun je vrijheid claimen als je je kinderen slaat?

, Somer Al Abdallah

In het dorp waar ik woon, sloeg een Syrische vader zijn 16-jarige zoon en schopte hem het huis uit toen hij erachter kwam dat zijn zoon rookte. De vader, hoewel hij zelf ook rookt, vond zijn methode rechtvaardig. Zo corrigeerde hij het gedrag van zijn stoute zoon en het zou er voor zorgen dat hij volledig zou stoppen met roken. Hij verhinderde ook dat de moeder met haar zoon praatte of hem hielp. De zoon vond geen verblijfplaats, maar gelukkig vond hij een oude Syrische vrouw die hem enkele dagen ontving.

Velen van ons kunnen rechtvaardigen wat de vader deed. Gezien het feit dat een tiener niet weet wat hij wil, en dat geweld een legitieme manier zou kunnen zijn om hem weer op het juiste spoor te brengen. Het gebruiken van geweld is misschien niet het eerste middel wat een vader of moeder gebruikt. Maar zolang er tekenen zijn van een opstand tegen het gezag van de vader, is het gebruik van geweld gerechtvaardigd. Doet dat ons denken aan iets?

Toen onze volkeren opstonden tegen het autoritaire bewind en ze vrijheid eisten, waren er veel stemmen die zeiden dat we nog niet klaar waren voor democratie en vrijheid. En dat we nog steeds de leider nodig hebben die ons altijd moet leiden. Hebben de twee rechtvaardigingen dezelfde oorsprong? Dat de tienerzoon en de volkeren in het Midden-Oosten nog niet gekwalificeerd zijn om hun mening te geven en om keuzevrijheid te hebben?

Is de kleine familie anders dan de grote familie?

De familie en de staat zijn in de landen van het Midden-Oosten vergelijkbaar in hun vorm. De hiërarchie van macht is hetzelfde. De vader of leider staat bovenaan de machtspiramide, hij heeft het opperbevel. En wie ongehoorzaam is, zal de knuppel in zijn gezicht krijgen. Ongehoorzaamheid neemt hier vele vormen aan. Een afwijzing door de zoon of dochter van het gezag van de vaders is ongehoorzaamheid. En de eis van het volk voor vrijheid en redding van het gezag van de eeuwige leider is ook ongehoorzaamheid.

In dit geval is het slaan van de kinderen de beste remedie. En het onderdrukken van de eisen van de mensen en het bombarderen met  vatenbommen is ook een oplossing. Waarom vragen we ons dan af waarom de dictator weigert de macht op te geven? Het is niet verwonderlijk, hij beschouwt zichzelf als de leider van de grote familie. Hij is de constante die niet verandert en geen verandering accepteert.

De meeste en misschien wel alle leiders van de regio beschouwen zichzelf als vaders en zien het volk als hun kinderen. Elke ongehoorzaamheid is een ongehoorzaamheid aan het gezag van de vader, gefundeerd op de gebruiken, tradities en religieuze leerstellingen. Hafez al-Assad in Syrië werd de leidende vader genoemd. Anwar Sadat, de voormalige president van Egypte, heeft altijd duidelijk gemaakt dat Egypte een familie is en dat hij de vader is.

De legende van de leider is kapot gemaakt

Ons patriarchaat is gebaseerd op het concept van de herder en de parochie. Dit wordt geërfd door generaties en is verankerd in de gewoonten van de samenleving en de wetten van de staat. Maar nadat de vluchtelingen naar Europa kwamen, begon deze macht af te brokkelen. Vaders verloren hun eeuwige kracht voor de rechtsstaat en de cultuur van de nieuwe samenlevingen waar ze naar toe zijn gekomen. De zoon die werd geslagen en het huis werd uitgezet wegens roken kan gewoon naar de politie gaan en hen vertellen wat de vader deed. Dit gebeurde met vluchtelingenfamilies in meer dan één Europees land.

Is democratie alleen een politieke kwestie? Of is het een manier van leven die tot in de details van ons dagelijks leven doorsijpelt?

Mannen met een geur van repressie zijn niet te vertrouwen

Is democratie alleen een politieke kwestie? Of is het een manier van leven die tot in de details van ons dagelijks leven doorsijpelt? Iemand zei ooit: "Als je de wereld wilt veranderen, begin elke ochtend met je bed opmaken." Het betekent beginnen met het veranderen van kleine dingen om te eindigen met grote doelen. De omverwerping van repressieve regimes zoals de onze begint niet alleen te eisen en ze ten val te brengen. Het is een onvermoeibaar werk dat begint en gepaard gaat met een verandering in onze perceptie van veel dingen, inclusief onze perceptie van de rechten van anderen, vrouwen en kinderen en iedereen die anders is dan wij, en vervolgens hen respecteren en ondersteuning. Dan zal het gemakkelijker om onze repressieve regimes ten val te brengen dan we ons kunnen voorstellen.