Leven in twee werelden

, Hazem Darwiesh

Bo Hanna is één van de presentatoren van De Straten van Amsterdam bij AT5 en freelance journalist voor onder andere De Volkskrant, Vogue en VICE. Bo Hanna is geboren in Zweden, heeft Koptische-Egyptische wortels en groeide op in Nederland. Hij studeerde Frans en Midden-Oostenstudies aan de UvA, met een minor in Gender Studies. Net in Nederland sprak met hem over de Canal Pride en de biculturele gemeenschap in Nederland.

Ga je  dit jaar naar de Pride van Amsterdam?

“Veel mensen denken dat Pride enkel de Canal Parade, die ze als een soort Koninginnedag 2.0 zien, is. Pride duurt een week, er zijn verschillende evenementen door de hele stad. Zelf ga ik naar een aantal evenementen van Pride of Color. Woensdagavond werd ook de documentaire Paris Is Burning, over de ballroom scene in New York City, op Mercatorplein vertoond. Dat zijn enorm belangrijke initiatieven die illustreren hoe etnische gemeenschappen, de zwarte gemeenschap en de LHBTQ+ beweging een gezamenlijke onafscheidelijke geschiedenis hebben. Pride, of 'Gay Pride' zoals het vroeger heette, was op een gegeven moment in Amsterdam een feestje dat zijn roots niet meer kende en waar het alleen maar om witte homomannen draaide. Gelukkig zie je nu dat de organisatie en samenleving zich bewuster is van de geschiedenis van Pride en het feit dat o.a. personen van kleur en trans personen de drijvende krachten waren achter de Stonewall-rellen die we herdenken tijdens Pride. Helaas zijn er nog steeds veel mensen, ook binnen de LHBTQ-gemeenschap die zich niet bewust zijn van wat we eigenlijk eren en wat de Stonewall-rellen zijn. Pride voelt tegenwoordig daardoor als een soort Koninginnedag 2.0. Pride is los van een feest, ook protest, want LHBT'ers over de hele wereld worden nog niet als gelijke behandeld en soms zelfs vervolgd. Ook in Nederland, waar we zo trots zijn op het eerste homohuwelijk in de wereld en denken dat alles rozengeur en maneschijn is, is nog veel werk aan de winkel. Recent nog dreigde de vergoeding voor kunstmatige inseminatie voor lesbische vrouwen te sneuvelen. Ook de hiv-preventiepil PrEP is nog steeds niet geregeld in Nederland en de transgenderzorg is een zooitje.”

“Ik ga zelf wel naar Pride of Color-evenementen en ook eventjes naar de Canal Parade. De commercialisering van de Canal Parade vind ik altijd confronterend om te zien, maar ik laat mijn Pride ook niet afpakken. Er is ook een protestgroep die protesteert tegen de pinkwashing van Pride. Er zijn genoeg initiatieven zoals een fundraiser in Garage Noord voor o.a. queer vluchtelingen, dat soort initiatieven support ik liever dan commerciële evenementen die eigenlijk niet de Pride-geest begrijpen.”
 

Noem je de Marokkaanse of de Iraanse boten biculturele boten? Zie je jezelf daar?
“Dit jaar was er een biculturele boot tijdens Utrecht Pride, een fantastisch initiatief waarbij queer personen van kleur gezamenlijk optrekken om zichzelf zichtbaar te maken. Ik denk dat we onszelf niet moeten verdelen op basis van etniciteit of culturele achtergrond, omdat we als lhbt'ers van kleur veel gemeen hebben. Ik heb zelf een Koptisch-Egyptische achtergrond, maar deel waarschijnlijk veel met Marokkaans-Nederlandse of Surinaams-Nederlandse lhbt'ers doordat we dezelfde ervaringen hebben, dus het is zonde om het zo te vernauwen. Denk dat we voorbij moeten gaan aan culturele achtergrond in deze setting. Op een biculturele boot zie ik mezelf wel.” 

Pride is los van een feest, ook protest, want LHBT'ers over de hele wereld worden nog niet als gelijke behandeld en soms zelfs vervolgd. Ook in Nederland, waar we zo trots zijn op het eerste homohuwelijk in de wereld en denken dat alles rozengeur en maneschijn is, is nog veel werk aan de winkel.

Bo Hanna

Voelen biculturele lhtb-ers zich echt onderdeel van de homogemeenschap in Nederland?
“Ik denk dat het goed is dat lhbt'ers van kleur zich in toenemende mate samen uitspreken tegen de ongelijkheid in de eigen gemeenschap. Ik heb mezelf altijd een vreemde eend in de bijt gevoeld in de Nederlandse lhbt-gemeenschap, waar ik veel racisme en fetisjering vanuit voornamelijk witte homomannen heb ervaren. Ik voel me in Nederland, in tegenstelling tot de scene in New York bijvoorbeeld, altijd een soort alien of hapje. Er wordt altijd op mijn etniciteit gereageerd. Ik heb daar geen zin in, dus dat negeer ik gewoon. Het probleem is dat je met veel agressie wordt geconfronteerd als je mensen hiermee confronteert of er iets van zegt. Gelukkig vond ik een kring met lhbt'ers van kleur in Amsterdam waar ik me beter bij voelde.” 

 Is er discriminatie tegen de biculturele homo/lesbisch binnen de homogemeenschap?
“Absoluut, homonationalisme is een groot probleem. Er wordt vaak gesteld dat door een 'influx' aan migranten de 'westerse' liberale vrijheden als homorechten en vrouwenrechten bedreigd worden. Je hoort vaak dat het altijd moslims zijn die homo's in elkaar slaan. Recent nog schreef Hans Prummel, directeur va de Gay Krant, #RAMMEDAN na een incident. Ik keur dit echt af. Ik ben zelf jaren lang gepest door witte jongens op het Limburgse platteland, maar mij hoor je ook niet zeggen dat alle Limburgers homofoob zijn. Homofobie is helaas een wijdverspreid fenomeen in dit land wat je op elk front aan zal moeten pakken. Er is geen 'schuldige groep' en het heeft ook geen zin om die te zoeken.”

Ik voel me in Nederland, in tegenstelling tot de scene in New York bijvoorbeeld, altijd een soort alien of hapje.

Bo Hanna

Waarom is het nog steeds lastig om homo/lesbisch te zijn als je uit een moslimfamilie komt?
“Ik kom zelf uit een Koptisch-Orthodoxe, dus Christelijke familie. Ik denk dat verouderde traditionele normen en waarden het probleem zijn, niet religie per se. Er wordt verwacht dat je aan de traditionele 'heteronormatieve' norm voldoet. Ik ken genoeg lhbt'ers die hun religie belijden en religieuze personen die lhbt-vrienden hebben of het zelf zijn. Het lastige aan lhbt'er én moslim of christen zijn is dat je ouders je vaak afkeuren en soms zelfs verstoten. Ik weet daar alles van. Jongeren uit de Biblebelt dealen hier ook mee, maar ook jongeren uit Nieuw-West met een Marokkaanse achtergrond. Het is sowieso al lastig als je tussen twee werelden in leeft. Ouders hebben vaak niet geleerd over lhbt-kwesties en denken dat het iets slechts is, en zijn bang voor de reactie van de omgeving. Het is daarom van belang dat de overheid homofobie in alle lagen van de samenleving tegengaat en de noodzakelijke maatregelen treft om lhbt-tieners in bescherming te nemen die uit de kast komen en verstoten, of erger, dreigen te raken.”

Is het voor iedereen gelijk om uit de kast te komen?
“Het feit dat we überhaupt uit de kast moeten komen is het probleem. Ik zie liever een wereld waarin mensen er niet van op kijken dat je iemand van hetzelfde geslacht mee naar huis neemt.”

Er wordt vaak gesteld dat door een 'influx' aan migranten de 'westerse' liberale vrijheden als homorechten en vrouwenrechten bedreigd worden. Ik keur dit echt af.

Bo Hanna