Leven in vrijheid, wat een geluk!

, Column door: Hazem Darwiesh

De Nederlanders gaan zaterdag, zoals elk jaar, twee minuten stilte houden. Ze herdenken het leven van degenen die hun bloed hebben gegeven om Nederland een vrij land te laten zijn. Daarna zullen ze op zondag de vrijheid vieren en dat ze zonder angst of beperking kunnen leven.

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Voor mij, die niet zo lang geleden vanuit het verre Midden-Oosten is gekomen, was vrijheid een droom. Alle soorten vrijheden. Het was gewoon een abstract idee dat je ooit zou willen kennen en ervaren. Vrijheid leek alleen maar een droom of een luchtspiegeling.  Als je deze droom van vrijheid durfde te leven, zou je leven een nachtmerrie worden die eindigt met bloed of een arrestatie, preventie of uitstoting.

Wie leeft zijn leven als een droom van vrijheid? Wie noemt dit leven een echt leven? Hij blijft uiteindelijk maar een nummer. Een burger van een volk, een lid van een stam, een lid van de totalitaire-partij, maar geen mens! De mens wordt verteld dat hij zichzelf kan zijn. Dit is wat ik, net als vele anderen, niet kon in Syrië. Niet vóór en niet na de oorlog en de revolutie.

Het leven daar was voor mij als een gevangenis. Het verachtelijke Baath-regime en de patriarchale gemeenschap waarin ik mij bevond, leert je alleen om een schaap in een kudde te worden. Als je zou durven dromen over vrijheid, wordt je afgeslacht. Zo wordt de persoon langzaam vervormd om ofwel een slaaf van alle autoriteiten te worden, bang voor hen, of een persoon wiens leven alleen bestaat uit diefstal, fraude, zichzelf en principes verkopen.

Niemand was vrij. Anders verdwijnt hij achter de zon of wordt hij verbannen als een spion of hij wordt gedood. Het leven moet in het geheim. Het regime in het geheim vervloeken en in het geheim corrupte religieuze autoriteiten aanvallen. Hij schrijft zijn artikelen onder pseudoniem en blijft bang voor alles. Hij loopt weg van alles en droomt van vrijheid voor zichzelf, zijn volk en zijn land. Vrijheid die bij hen past en die ze verdienen. Dat was ik.

Na een revolutie, veel bloed en verwoestingen, hebben we de prijs voor dit alles betaald. Ik ben naar het westen gevlucht, ben in Nederland aangekomen, ik heb het overleefd. En toen begon ik mijn weg te vinden in dit vrije land. Ik was als een kind dat leert lopen. Soms was het alsof ik in een mijnenveld liep, maar ik, die de dromen en nachtmerries over vrijheid in Syrië overleefde, liep. Zo vrij als ik ooit zou kunnen zijn. Alleen nu en alleen in Nederland.

Ik leef zoals ik liefheb, met degene van wie ik hou. Ik schrijf wat ik wil. Ik uit mijn mening, ik aanbid God op mijn manier, ik werk als journalist en schrijf alles wat ik wil. Ik zeg nee, ja, ik zeg het! Alleen in Nederland leerde ik zeggen. Ik leerde hier mezelf te zijn en er trots op te zijn, een mens te zijn, geen nummer op een lijst en geen schaap in een kudde. En in dit alles ben ik niet bang, niet voor arrestatie, moord of wraak. De droom van vrijheid, waar ik al zoveel jaren op heb gewacht, is een realiteit waar ik elke dag in Nederland in leef!

Dit alles heeft Nederland mij cadeau gegeven, een cadeau waar veel Nederlanders hun bloed voor hebben gegeven. Ze hebben er jaren voor gestreden, en nu is het voor mij, net als alle anderen in dit land.

Ik ben naar dit land gekomen als een angstige en bedreigde vluchteling. En nu leef ik als een mens, niet minder dan iemand, niet beschuldigd en niet verbannen, maar wel bijzonder als ieder mens en vrij. Ik zal op 4 mei een moment van stilte houden, met respect en dankbaarheid, en ik zal op 5 mei de vrijheid vieren. En tussen de twee dagen zal ik bidden voor dat de vrijheid op een dag naar Syrië en haar mensen zal komen.