Het afgelopen jaar heb ik rode rozen gekocht om aan mijn geliefde te geven. Zelfs als de roos tanende is, voel ik het geduld van de bloem en plaats het op een plankje bij mijn bibliotheek. Samen met een heleboel kaarten en foto's die we het hele jaar door aan elkaar geven.

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Als je op de Valentijnsdag naast dit plankje staat, zie je veel foto's en woorden die over Syrië vertellen of je er naartoe brengen. Een van de kaarten is gedecoreerd met laurierbladen en de geur ervan. Hoe kunnen we deze leegte waarin we leven vullen? De leegte die we ‘Syrië’ noemen? Is liefde ver van Syrië mogelijk? Of zorgt zo'n liefde voor een Nederlandse thuishaven?

Het is vreemd dat ons land, dat ons passie, warmte en liefde voor mensen gaf, hetzelfde land is dat zo hard voor ons was. Het land waar we alleen in het geheim de liefde konden bedrijven omdat we bang waren voor de autoriteiten. De liefde bleef daar beperkt tot haar eenvoudigste vorm en het uitwisselen van cadeautjes op Valentijnsdag en andere dagen. En of dat niet genoeg was, werd er een burgeroorlog uitgevochten en vochten anderen daar hun oorlogen uit. Zij dwongen ons om het land te verlaten. Daardoor ervaren wij nu de liefde in vrede, in een land waar we geen bekenden of herinneringen hebben.

Het hele jaar leef je de liefde in het Tulpenland zoals je wilt. Je bent niet bang voor de autoriteit of voor misbruik. Maar is liefde hier wel zo gemakkelijk? Anders dan de media je laten geloven, is liefde hier erg moeilijk. De cultuur van consumptie en vluchtige relaties zorgt voor verleiding. Kom op, naar de volgende! En door naar de volgende, enzovoort. Zo duiken velen oneindig in de draaikolk van eenzaamheid en worden ontevreden. De winnaars zijn datingsites die een liefde promoten die niemand krijgt. En kroegen, drugs en verdovende middelen. En treinen vol met reizigers die bestemmingen uitwisselen. Maar niemand is tevreden met de plaats van aankomst of vertrek!

De liefde is in de hele wereld hetzelfde, maar mensen niet. In de harten van mensen zit wat zij elke dag beleven, niet alleen op Valentijnsdag. De dure rode roos die je in Damascus of Aleppo heb gekocht, is een bos tulpen geworden, die maar zelden wordt uitgewisseld tussen geliefden. De echte romantiek wordt hier niet op prijs gesteld.

Maar niemand van ons mag worden beschuldigd van een romantische inslag, een persoonlijkheid gevormd het Midden-Oosten of van heimwee naar Syrië. Samengevoegd worden betekent niet dat je jezelf verliest! In tegendeel. Het zorgt ervoor dat je iets moois aan het land toe kan voegen, zowel in liefde als op andere punten.

Op Valentijnsdag rondwandelen in Utrecht of Maastricht met wie je lief hebt, hand in hand, terwijl de lichten van cafés en winkels  kleurrijk worden weerspiegeld, zowel op het  water als op het gezicht van degene van wie je houdt; dat is geen scène uit een romantische film die ik lang geleden heb gezien. Dit is wat je kunt doen in Nederland op deze Valentijnsdag, net als in de andere 364 nachten van het jaar. En wanneer elk detail je herinnert aan iets soortgelijks in het verre Syrië, leg je je arm op de schouder van degene van wie je houdt en ga je net als Fairuz zingen: "Ik ben van mijn geliefde en mijn geliefde is van mij!"