Nederlandse ritme werkt goed, maar past mij niet

, Somer Al Abdallah

De Indiase dichter Rabindranath Tagore schreef aan zijn vriend: “Ik schrijf je vanuit Londen ... Er is geen suiker, boter, geen vrije tijd, geen rustige plek waar je je gedachten kunt verzamelen of jezelf kunt leren kennen. Ik kan niet begrijpen hoe de mensen hier bereid zijn te leven in al deze beperkingen?” We kunnen Oslo, Berlijn of Amsterdam in de plaats van Londen zetten, er is geen verschil.

In Nederland is alles georganiseerd en bijna alles is netjes. Er zijn weinig verrassingen in dit land. Nederlanders regelen hun leven in hun agenda en weten een paar maanden van tevoren hoe, waar en met wie ze hun dagen zullen doorbrengen en wie hun feestjes zullen bijwonen. Je verliest zelfs het gevoel van verrassing wanneer je geschenken ontvangt, omdat je al weet wat je zult krijgen. De agenda voor Nederlanders is als een kompas voor degenen die de woestijn oversteken.

De agenda voor Nederlanders is als een kompas voor degenen die de woestijn oversteken.

Hoewel ik ook mijn eigen agenda heb, benijd en gun ik degenen die alles zelf kunnen regelen. Alles is geregistreerd en elke afspraak heeft een bepaalde kleur volgens belangrijkheid. Ik vraag me zelfs af hoe ze de liefde bedrijven? Hoe plannen ze hun seksuele verlangens? Staat dit ook in de agenda?

Sinds ik in Nederland ben, koop ik aan het begin van elk nieuw jaar een agenda. En elke keer begin ik mijn afspraken vast te leggen, hoewel het er niet veel zijn.  Maar na een tijdje stop ik dan, en toch blijf ik er een kopen aan het begin van elk jaar. 

Je hoeft niet altijd na te denken en de vorm van je volgende dag te verwachten. Je wacht 's ochtends op de trein met de grote massa om naar het werk te gaan. Je hoeft geen goedemorgen te zeggen tegen de mensen die in de treincabine zitten of staan, die zijn geconcentreerd op de schermen van hun smartphones.

De relatie van Nederlanders met de schermen is als de relatie van het kind met de borsten van zijn of haar moeder. Hun treintijden, afspraken met hun vrienden, hun werk of andere bezigheden, alles staat op hun eigen schermen. Alles is in orde en als er een onbalans is in de routine van het dagelijks leven, zie je de onrust op de gezichten van bijna iedereen.

Wat Tagore hierboven zegt, heb ik gelezen in een boek van een van de denkers van de zogenaamde Islamitische Renaissance aan het begin van de vorige eeuw. Er was echter geen renaissance behalve in de illusies van denkers van die tijd, maar de denker Ahmed Amin was een van de eerste pioniers van islamitische verlichting en matiging in de islam. In zijn boek "Oost en West" zegt Ahmed Amin dat Europeanen veel werken en hun tijd op het werk doorbrengen, maar "Wanneer vinden ze zichzelf?". Hij geloofde dat de Europese beschaving de mensheid alleen maar moeilijkheden heeft geboden om de mens zijn menselijke behoeften te verkrijgen.

In West-Europa leven mensen om te werken en in onze landen werken de meesten van ons om te leven. Op de Nederlandse televisie ziet u een reclame voor een uitzendbureau. In deze reclame wordt één zin herhaald: “Make Money. Work…Make Money. Work”. In dezelfde reclame zie je een jongen op een paard dat zijn zwaard vasthoudt als Napoleon Bonaparte, en de euro's vliegen om hem heen als bladeren van een boom. Je leeft om geld te verdienen, en om geld te verdienen moet je werken, werken, werken. Maar, "wanneer zullen ze zichzelf vinden?". En hoe ziet de nieuwkomer dit? Hij is aan een cultuur van tevredenheid gewend! Zolang je de behoeften van je dag veilig hebt gesteld, zal God je de volgende dag niet vergeten.

Ik mis hier het gevoel van vrijheid van dagelijkse druk en de verveling die me overkwam in mijn land. Ik mis het gevoel van boosheid toen ik niets te doen had. Nadat mijn agenda vol zat met werk, de gemeente en afspraken bij de belastingdienst, vond ik geen plaats om tijden te noteren waarop ik mezelf kon zijn.