Ankara voert eindelijk haar bedreigingen uit en is begonnen met haar operatie “Ontluikende Vrede” in het noordoosten van Syrië. Turkije wil meerdere doelen behalen. Ten eerste om Koerdische strijders in Syrië op de grens met Turkije tot een diepte van 32 km te verdrijven, ten tweede om een zogenaamde "veilige zone" in te stellen en ten derde om het gebied ten westen van de Eufraat met het oosten te verbinden.

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Dit is allemaal heel logisch in de beredenering van de Turken. Wie Turkije goed kent, weet heel goed dat de Koerdische obsessie, binnen en buiten Turkije, de Turkse republiek al sinds haar oprichting heeft achtervolgd.

Dus hoe konden de Syrische Koerden denken dat Turkije hen echt toestond om autonome regio's aan haar grens te vestigen?

Deze operatie sluit ook aan bij de geschiedenis van de regio. In deze regio wonen verschillende nationaliteiten en religies door elkaar, Arabieren en Koerden naast Armeniërs en Assyriërs. Honderd jaar geleden beleefde de regio tijdens de Eerste Wereldoorlog een gitzwarte periode.

De regimes die Syrië sinds haar onafhankelijk hebben geregeerd, hebben tot crises tussen deze rivaliserende nationaliteiten geleid. Door onderscheid te maken tussen nationaliteiten of door de hele regio te verwaarlozen.

Het meest prominente voorbeeld hiervan is de ontkenning van het Syrische burgerschap aan Syrische Koerden, terwijl de meesten van hen in deze regio wonen.

“Syriërs tegen Syriërs! Ze zullen zeggen dat het een burgeroorlog is, en dat is het niet.”

Dus het was gemakkelijk voor Bashar Al-Assad om de Koerdische druk te verlichten aan het begin van de Syrische revolutie door het Syrisch staatsburgerschap aan hen te geven. Dit heeft een brede kloof tussen de etnische componenten van deze regio verdiept.

Een duidelijk voorbeeld van de brede kloof tussen verschillende etniciteiten in de regio is de omgang tussen Arabieren en Koerden. Eerst waren het de praktijken van de Koerden tegen de Arabische inwoners van de regio, tijdens de gevechten tegen ISIS.  En vervolgens de praktijken van de door de Turkse regering gesteunde oppositietroepen, toen ze Afrin veroverden, tijdens de ‘olijftak’ operatie. Gisteren zagen we zelfs de oppositiestrijders luisteren naar de Koran, met in hun handen de rode Koran, voordat hun steun aan de Turkse strijdkrachten in de “Ontluikende Vrede” begon!

Syriërs tegen Syriërs! Ze zullen zeggen dat het een burgeroorlog is, en dat is het niet. Wie begon dit allemaal? Het is één persoon en niemand anders. Bashar al Assad is de aanstichter van het bloedbad. Hij gebruikte zelfs buitenlanders om Syriërs te doden, terwijl hij zelf ook een Syriër is.

Bashar al Assad, die nu zwijgt over Syrië, haar slachtoffers en haar vluchtelingen, wilde vanaf de eerste dag “vechten tegen de terroristen”. Al meer dan acht jaar vecht hij tegen hen. Aanvankelijk volgde iedereen. Amerikanen, Iraniërs, Russen en Turken. Iedereen heeft zich een deel van Syrië toegeëigend waarin ze naar believen hun eigen terroristen te bestrijden.

“Nu hebben de vijanden zich vermengd met vrienden, de grenzen zijn versmald. En de haat tegen Syrische vluchtelingen is toegenomen.”

Erdogan benadrukt vandaag dat hij terroristen bestrijdt in het noorden van Syrië, ten oosten van de Eufraat, met Russische tolerantie en Iraanse aanmoediging. Wie weet begint Poetin morgen zijn terroristen in Idlib te bestrijden, met Turkse tolerantie en Iraanse betrokkenheid.

Ondertussen worden mensen gedood, steden vernietigd, eilanden geplunderd, demografische kaarten veranderd en zoeken velen hun toevlucht binnen en buiten Syrië. Maar waarheen? Nu hebben de vijanden zich vermengd met vrienden, de grenzen zijn versmald. En de haat tegen Syrische vluchtelingen is toegenomen.

Hoe kunnen mensen vluchten naar een land dat dreigt de vluchtelingen die hen jaren geleden zijn voorgegaan te verdrijven of om ze naar een "veilig gebied" te brengen, als een van de verklaarde doelstellingen van de Turkse militaire operatie?

Het is mogelijk dat Syrische vluchtelingen in Turkije erover denken om snel naar Europa te vluchten, voordat ze hen met geweld terugbrengen naar een "veilig gebied" waar ze niet weten wat ze kunnen verwachten!

Dit is precies wat de Luxemburgse minister van Buitenlandse Zaken Jean Asselborn vreest. Hij is bang voor een nieuwe grote golf vluchtelingen die naar Europa komt als gevolg van de operatie “Ontluikende Vrede”. Hij heeft gewaarschuwd: “Stel je voor dat je een Syrische vluchteling in Turkije bent. Het risico bestaat dat je op een dag naar Noordoost-Syrië wordt vervoerd zonder er iets over te zeggen. Het is een factor die een stormloop naar Europa kan veroorzaken.”

“Hafez al-Assad veranderde het land met zijn kwaadaardige, brutale en autoritaire praktijken in een lijk. En we zijn nu getuige van de begrafenisceremonie!”

We kunnen ons de angst voor Syrische vluchtelingen in Turkije voorstellen. Ook hoe slecht de vluchtelingensituatie in de Griekse eilandkampen is. Maar wat we ons ook goed kunnen voorstellen, is het lijden van burgers die nu het Turkse bombardement ontvluchten naar onbekende bestemmingen. Vooral omdat de meeste van hen de afgelopen jaren al meer dan eens zijn gevlucht, naar verschillende, tegenstrijdige kanten.

Dit allemaal kan de Luxemburgse minister zich niet voorstellen. Hij en Europa doen niets aan een crimineel regime dat zijn volk doodt. Hij is alleen bang voor Europa dat kan worden overspoeld door nieuwe vluchtelingenaantallen!

Het idee van Syrië is gevallen, net zoals het land in werkelijkheid gevallen is. Maar desondanks laat het land nu nog meer mensen vluchten. Kan iemand zich nog herinneren dat het er ooit veilig was?

Dit is deels te wijten aan sociale, klasse- en economische rekeningen die niet zijn betaald sinds de val van het Ottomaanse Rijk.

Voor een ander deel is het te wijten aan een ramp die ooit Syrië is overkomen in de vorm van een president genaamd Hafez al-Assad. Hij veranderde het land met zijn kwaadaardige, brutale en autoritaire praktijken in een lijk. En we zijn nu getuige van de begrafenisceremonie!”