Nog niet zo lang geleden waren sommige Europese politici erg enthousiast over de mogelijkheid om Syrische vluchtelingen naar hun land terug te sturen. De kern van dit alles was: "Assad heeft gewonnen en wij hebben genoeg problemen." In Nederland, Duitsland, Denemarken en Zweden heeft het gesprek over het terugsturen van vluchtelingen een prominente plaats ingenomen in de parlementaire debatten.

"De omstandigheden in sommige delen van Syrië lijken te zijn verbeterd", was te horen in enkele Europese landen. Denemarken begon de status van vluchtelingen uit bepaalde delen van Syrië te heroverwegen. Duitsland herzag de veiligheidssituatie en begon de verblijfsprocedures aan te scherpen.

Vorige maand beoordeelde Zweden de veiligheidssituatie in Syrië en daar kwamen verbazingwekkende resultaten uit voort: Damascus, Tartous, Daraa en Hasakah waren veilige provincies. Zweden is begonnen strengere procedures toe te passen op asielzoekers uit deze provincies. Volgens Nederland was de situatie in Syrië nog slecht, en waren er nog geen veilige gebieden vastgesteld.

Maar het enthousiasme en de hoop van de politici die tegen de aanwezigheid van vluchtelingen zijn, werd tijdelijk verbrijzeld door de koppigheid van de Turkse president Recep Tayyip Erdogan. Erdogan begon een massaal offensief tegen de SDF in het noordoosten van Syrië. Hij verwerpt alle oproepen om de aanval te stoppen.

Maar in ruil daarvoor dreigt hij Europa om deuren open te zetten voor de ruim 3,5 miljoen Syrische vluchtelingen in Turkije, zodat ze de zee over kunnen steken naar Griekenland. En dat baart Europa zorgen. Europa antwoordde na de Turkse dreiging dat het de Turkse dreigingen niet accepteert, maar kan weinig doen. De financiële steun die is overeengekomen in de Turks-Europese Vluchtelingendeal blijft bestaan. Handels- en economische overeenkomsten blijven het belangrijkste. Lichte Europese sancties, zoals het stoppen van wapenexport, zullen de Turken niet dwingen hun aanval te stoppen.

En nu? Het gesprek over het terugsturen van de vluchtelingen is in de koelkast gezet, terwijl de bezorgdheid over de komst van nieuwe vluchtelingen is toegenomen. De bedreigingen van Erdogan zijn meer dan eens herhaald. Erdogan heeft belangen met Europa die belangrijker zijn dan het uitvoeren van zijn bedreigingen, maar een paar duizend vluchtelingen aan boord laten gaan van rubberboten zou Europa een tijdje kunnen shockeren. Dit gebeurde al eerder in de afgelopen maanden, toen tienduizenden vluchtelingen op de Griekse eilanden aankwamen.

De vraag is nu, is Syrië nog veilig? Al-Hasakah, die werd geclassificeerd als veilig, is nu een onstabiele stad. Er zijn nog geen veldslagen in de stad, maar de inwoners van de stad weten niet wie nu regeert. Tot een paar dagen geleden beheersten de Koerden bijna de hele provincie. Nu is er het leger van het regime. De Amerikanen willen niet dat het regime Al-Hasakah controleert, ook al ligt het binnen de regio die Erdogan wil controleren.

De provincie Daraa is bijna elke dag getuige van de moord op soldaten en personen die dicht bij het regime staan. Arrestaties van tegenstanders van het regime worden voortgezet. Idlib - niet geclassificeerd als een veilig provincie - ligt nog steeds onder vuur. Als de Russen en de regeringstroepen hun offensief in deze provincie beginnen, waar moeten dan de ruim 1,5 miljoen burgers naartoe vluchten? Ik ga nu niet praten over steden die bijna volledig verwoest zijn, zoals Aleppo en Homs.

De Europese zorg is legitiem. De Europese leiders hebben veel om over na te denken, Erdogan wil meer geld en veel Europese steun voor zijn eigen doelen. Zorgen over het verlies van verkiezingen als er meer vluchtelingen komen, zijn verontrustend. Handels- en economische belangen kunnen ook worden beïnvloed door actuele gebeurtenissen, vooral omdat Turkije een belangrijke economische bondgenoot van de Europeanen is. En Europa wil niet nog meer problemen.

 Hoe kun je het gezicht van de crimineel fronsen en tegelijkertijd een hand geven?

Maar hoe kan Europa de komst van meer vluchtelingen voorkomen, als het zo ver mogelijk weg probeert te blijven van het oplossen van de problemen van het Midden-Oosten? Ook al is Europa de eerste die door deze problemen wordt getroffen?

Europeanen beschuldigen Erdogan ervan autoritair te zijn. Dus, waarom ondersteunen leiders in Europa dan dictators in de regio? Waarom begon bijna iedereen het voldongen feit te accepteren dat Syrië en de rest van de regio voorbestemd is om te worden bestuurd door dictators? Wie denkt aan de miljoenen Syriërs, binnen en buiten Syrië? Wie is geïnteresseerd in de Irakezen in hun opstand tegen hun corrupte regering, die geweld tegen hen gebruikt? Hoe kun je het gezicht van de crimineel fronsen en tegelijkertijd een hand geven? Kunnen jullie dat begrijpen? Ja, in deze ellendige wereld wordt alles verwacht.