Wij Syriërs willen een stukje van Mars

, Somer Al Abdallah

“Mensen lopen weg van degenen die verdriet dragen”, zong Fairouz in een lied. De Syriër is de drager van verdriet in dit tijdperk, waaruit de volkeren van de aarde zijn gevlucht. Mensen ontsnapten niet alleen aan deze verdrietdrager, maar gingen hem verder lastigvallen in de landen waar hij zijn toevlucht zocht. Totdat hij gedwongen werd zichzelf te doden. ‘Wael’ was een Syrisch kind van 9 of 10 jaar oud. Hij hield zijn galg in zijn hand en stond voor de begraafplaats van de Turkse stad waar hij en zijn gezin wonen, en hing zichzelf op.

Hij pleegde zelfmoord, omdat zijn Turkse klasgenoten op de school in Kocaeli, ten oosten van Istanbul, hem vertelden: "Je bent een Syriër... Je bent vies, ga terug naar je eigen land!" Zijn gezin vluchtte naar Turkije toen hij nog maar twee jaar oud was. Hij kende Syrië niet en had er geen herinneringen aan. Hoewel hij heel goed was in zijn studie en eerder werd verkozen tot 'student van de maand' op zijn school, vroeg hij zijn ouders herhaaldelijk om hem naar werk te sturen in plaats van naar school .

De oom van het kind zei dat ‘Wael’ elke ochtend huilde, hij niet naar school wilde. Maar al zijn pleidooien werkten niet. Ondanks beloften van het schoolhoofd dat het pesten zou stoppen, bleef het kind huilen in stilte, maar stopte met klagen.

Afgelopen donderdag berispte zijn leraar hem over een geschil tussen ‘Wael’ en Turkse studenten over wie het recht had om op een bankje te zitten. Zijn klasgenoten zeiden tegen hem: “Als je naar school komt, zullen wij je doden. Ga naar Syrië, je hoort niet bij ons.” Hij was de enige Syriër in zijn klas te midden van een Turkse meerderheid die hem niet verwelkomde. Na het verlaten van school ging ‘Wael’ naar huis, nam zijn riem, wikkelde hem om zijn nek en hing zichzelf zwijgend op aan de deur van de begraafplaats.

In een video gepubliceerd door  de Turkse krant Yeni Şafak, spreekt een groep Syrische kinderen in Turkije over racisme en afwijzing door hun klasgenoten. Turkse kinderen pesten hen en weigeren met hen te spelen. Naast de zelfmoord van ‘Wael’, werd een Syrisch kind in Şanlıurfa, Zuid-Turkije, met een mes gestoken bij het verlaten van school omdat de dader wist dat het kind Syrisch was en niet Turks.

In principe worden de meest kwetsbare groepen in de samenleving het vaakst gepest en Syrische vluchtelingen zijn nu de zwaksten. We fungeren als kleerhangers, waarop iedereen al zijn falen, verwaarlozing en zelfs zijn achterlijkheid aan ophangt. Alle problemen in Libanon, Turkije en Jordanië hebben te maken met de Syriërs. Zelfs het hoge percentage Libanezen met kanker is volgens een Libanees kanaal te wijten aan “het toenemend aantal Syrische vluchtelingen”.

Afgelopen september werd een Syriër in de Turkse stad Adana beschuldigd van seksuele intimidatie van een Turks kind. Toen vernietigden een grote groep boze Turken de eigendommen van Syriërs.  Maar na al deze vernietiging bleek dat de pedofiel Turks was en niet Syrisch. Dit was niet het eerste incident en het zal ook niet het laatste zijn.

We verloren ons land. We verloren alles, zelfs onze dromen werden vernietigd. We hebben alleen de lucht die we inademen en die delen we met de mensen van de landen waar we naartoe zijn gevlucht.

Ondanks alle verliezen die we hebben geleden, lagen we niet op de grond om te huilen en te rouwen.

We hebben nieuwe dromen gecreëerd die passen bij onze nieuwe situatie. Onze vrouwen dragen een hijab in Turkse stijl en onze kinderen spreken de taal van het nieuwe land veel beter dan hun moedertaal. We volgen het nieuws van wat hier gebeurt met meer enthousiasme dan wat er in ons thuisland gebeurt.

Ondanks alle verliezen die we hebben geleden, lagen we niet op de grond om te huilen en te rouwen. Integendeel, we waren vanaf het begin van onze aankomst optimistisch en probeerden onredelijk snel alles te weten te komen over de landen waar we naartoe zijn gevlucht. Toch proberen sommigen zelfs de lucht die we inademen te voorkomen, omdat we vluchtelingen zijn.

Misschien heeft de vader van ‘Wael’ nu de beste oplossing naar voren bracht. Hij riep op om de Syriërs een stuk land op Mars te geven. “Om er naar toe te vluchten… We zijn overal afgewezen, in Turkije, Libanon en Jordanië. Dus we moeten op zoek naar een nieuw land om alles opnieuw op te bouwen.”