Zijn er toch verschillende manieren van Nederlands zijn?

, Column door: Hazem Darwiesh

“Hoe verder ik integreer, hoe meer ik de beperktheid van die integratie besef. Misschien voelde ik mij op de eerste dag dat ik in Nederland aankwam wel meer Nederlander dan nu. Elke dag in Nederland zie ik beter hoe Syrisch ik ben, meer Syrisch dan ik in Syrië was misschien.”

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Hazem Darwiesh: redacteur bij Net in Nederland

Dit schreef ik op Twitter vorige week, terwijl ik aan het wachten was op mijn vliegtuig naar Lissabon. Op die dag voelde ik dat mijn gevoelens van vervreemding in Nederland heel sterk aan het worden zijn. Al mijn pogingen om aan het leven in dit land te wennen en goed te integreren zijn mislukt.

Ik heb de taal geleerd, een baan gevonden, mijn inburgeringsexamens afgerond en volgend jaar zal ik de Nederlandse Nationaliteit hebben. Maar tegelijkertijd voel ik me helemaal geen Nederlander. Hoe verder ik ga met mijn integratie, hoe meer ik mezelf een vreemde voel in deze samenleving.

De warmte van ons leven in Syrië, ons nachtelijke leven dat soms tot in de vroege ochtend doorgaat, onze open deuren voor alle bekenden, onze passie voor liefde, spraak, eten en een enorm verlangen om diepgaand te leven. Ons verdriet is groot, onze liefde is enorm en onze vreugde begint alsof ze nooit eindigt. Dit is alles wat ik ben. Maar dit is niet wat de Nederlanders zijn. Zij hebben alles duidelijk afgebakend, als grenzen die door niemand in hun omgeving kunnen worden overschreden.

Dit betekent niet dat ik de ontwikkelingen van dit land, technisch of op het gebied van vrijheden en respect voor de wet, ontken. Wat Nederland op dit gebied heeft bereikt, kan als een wereldwijd rolmodel dienen. Het zou vele generaties kosten voordat wij in Syrië iets van deze Nederlandse ontwikkeling hebben bereikt.

Vooral door de vrijheid in Nederland heb ik al mijn talenten kunnen ontwikkelen en al mijn dromen kunnen realiseren. Hier heb ik in minder dan drie jaar kunnen bereiken wat ik nooit in Syrië heb kunnen bereiken. Maar dat is iets anders dan mijzelf hier thuis voelen.

Wat het nog moeilijker maakte, is dat ik mezelf niet herkende toen ik in juni naar Istanbul reisde om mijn familie te bezoeken. Ik voelde me een vreemde in die stad waar ik lang woonde en waar ik van hield. Ook tegenover mijn familie voelde ik mezelf als een vreemde. Alle gewoonten van deze mensen waren mij vreemd geworden. Al op de derde dag dat ik daar was wilde ik terug naar Zwolle. En toen ik weer in Zwolle aankwam, voelde ik de vrijheid en veiligheid zoals ik die alleen in dit land, in deze stad ken.

“Hoe verder ik ga met mijn integratie, hoe meer ik mezelf een vreemde voel in deze samenleving.”

Ik twitterde over de integratie en deed mijn telefoon uit om in het vliegtuit naar Lissabon te stappen Zodra ik in Lissabon aankwam was ik verrast door de waardevolle en warme opmerkingen op mijn tweet van Nederlanders die ik helemaal niet ken. Die reacties had ik nooit verwacht. Ze toonden een enorme hoeveelheid kleuren in de Nederlandse samenleving die ik nog niet was tegen gekomen.

In sommige reacties werd ik gevraagd om trots te zijn op mijn Syrische identiteit en deze identiteit vast te houden zolang die bij mij past. Dit zal de Nederlandse samenleving verrijken en nieuwe kleuren aan haar geven die ze nodig heeft. Nederland, volgens hun, is een land waar alle identiteiten samen kunnen leven, van elkaar kunnen leren en het beste in de ander kunnen zien.

Velen hebben mijn aanwezigheid in hun land verwelkomd en met mij hun vergelijkbare persoonlijke verhalen gedeeld. De mensen die bicultureel zijn, beweerden dat ze dezelfde gevoelens hebben, ook al zijn ze hier geboren en opgegroeid.

“Hier heb ik in minder dan drie jaar kunnen bereiken wat ik nooit in Syrië heb kunnen bereiken. Maar dat is iets anders dan mijzelf hier thuis te kunnen voelen.”
 

Een vrouw heeft de integratie een grote leugen genoemd. Volgens haar kan niemand integreren. Zelfs koningin Maxima niet! Haar Argentijnse bloed is de oorzaak. “In Syrië daar liggen je roots. Leef je mooiste leven Hazem en vergeet dat integreren.” Schreef ze.

Het blijkt dat ik dat moet doen, want “de Nederlander is al eeuwenlang aan verandering onderhevig, en hij zal altijd blijven veranderen. Elke nieuwkomer draagt daaraan bij, en dat is mooi.” Aldus iemand anders.

“In Syrië daar liggen je roots. Leef je mooiste leven Hazem en vergeet dat integreren.”

Ik lees deze opmerkingen elke dag weer. Door deze opmerkingen krijg ik een waardevolle en nieuwe kijk op de Nederlandse samenleving. Een ook een inkijkje in hoe de Nederlanders naar de nieuwkomers kijken en wat ze van hen verwachten.

Ik ben nog steeds mijn nieuwe ‘ik’ aan het ontdekken die ik in dit land ben geworden. Ik ben toch de Syriër die in Aleppo is opgevoed met de warmte en de passie voor het leven. Maar ik ben ook een vrije, veilige Nederlander die kan zijn wie hij is en de ruimtes van anderen en hun meningen en vrijheden respecteert.

Elke dag voel ik me hier meer Syrisch, tegelijk word ik Nederlandser dan ik denk. En dat is lastig, maar ook mooi. Vooral als je leest van Inger Stokking: “Er zijn verschillende manieren van Nederlands zijn.” En dat de Nederlanders heel warm kunnen zijn .... op Twitter!