"Als de koning zich zou bemoeien met het probleem van late verblijfsvergunningen en dan het probleem oplost, dat zou geweldig zijn,” zei mijn vader laatst tegen mij. Abu Bader (de vader van Bader), zoals hij graag genoemd wil worden, woont sinds twee jaar in Nijmegen. Hij gelooft nog steeds dat de Nederlandse koning de hoogste autoriteit in dit land is, ondanks mijn herhaalde pogingen om uit te leggen dat de koning een erepositie is, niets meer, niets minder.

Enkele minuten nadat het telefoontje was afgelopen, kon ik niet eens meevoelen met mijn vader. Hij, miljoenen Syriërs in het bijzonder en Arabieren in het algemeen, groeiden op met slogans over God, Syrië, Bashar of God, vaderland en de koning. Het idee van een krachtige, magische leider die absolute krachten heeft en door niemand verantwoordelijk gehouden kan houden, bestaat nog steeds in het onderbewustzijn van velen.

Democratie is een leeg woord, als we niet weten hoe dit regeringssysteem werkt. Ik zeg dit omdat Abu Bader weet dat Nederland een democratisch land is, maar dat zijn herinneringen aan de dictatuur ervoor zorgden dat hij nog steeds geloofde dat de koning de verblijfsprocedures kon versnellen. Democratie maakt van het volk de bron van alle machten, niet de koning. Het tegenovergestelde van wat er in onze Arabische landen gebeurt.

Maar dit is slechts het begin van een dieper en rechtvaardiger regeringssysteem. Democratie herbergt een brede paraplu van corrigerende processen. Vergelijkbaar met boekhoudsystemen voor een ambtenaar. Dit geldt zelfs voor de koning, als hij een illegale handeling verricht. De rechtstaat staat boven iedereen.

Met andere woorden, de Nederlandse koning is gewoon een burger. Hetzelfde als alle andere burgers, met rechten en plichten jegens de samenleving. Stel je even voor dat een programma Assad belachelijk zou maken op de Syrische tv. Je hebt nu zeker een grijnzende glimlach op je gezicht, omdat je weet dat dit onmogelijk is. Maar hier in Nederland wordt er soms gelachen om de koning.

De rol die de koning speelt in het Nederlandse systeem is in de loop van de tijd veranderd. Zoals elk land ter wereld, heeft Nederland verschillende periodes en regeringssystemen doorgemaakt. Natuurlijk, er waren periodes waarin de koning de machtigste was, maar nu is de koning een ere-gezicht van de Nederlandse staat. Hij heeft geen effectieve bevoegdheden.

Nederland en andere landen ontdekten dat het gevaarlijk is om alle macht in de handen van slechts één persoon te leggen.

De mogelijkheid dat deze persoon deze kracht gaat gebruiken voor zijn of haar voordelen is vrij groot. Macht corrumpeert, zoals ze zeggen. Een eenvoudige vergelijking tussen de macht van president Assad en de Nederlandse koning Willem volgens de Syrische en Nederlandse grondwet, toont aan dat de verschillen groot zijn.

De nieuwe Syrische grondwet, gevormd in 2012, gaf Assad absolute bevoegdheden in termen van controle over de drie machten: de wetgevende, uitvoerende en rechtelijke macht. De president vormde een staat met geheime agentschappen die aan hem verbonden zijn. Ze hebben absolute bevoegdheden die de staat verzwolgen in het belang van Assad.

Bovendien is Assad opperbevelhebber van de strijdkrachten. Hij kan elke gewenste oorlog voeren waar hij maar wil. Zelfs tegen zijn eigen volk, zoals hij nu al jaren doet. Daar tegenover is het meeste wat de Nederlandse koning kan doen, een toespraak houden om zijn mening over een sociaal probleem uit te drukken.

Tenslotte profiteren de familieleden van Assad van hun invloed op alle gebieden. We kennen allemaal de omvang van de commerciële en industriële acquisitie door Assads neefjes. Ze controleren en manipuleren de Syrische economie zoals ze willen. Door de jaren heen is Syrië een bedrijf geworden voor de Assad familie, en voor hen is het een gewoon een plek om winst te maken.

Daar tegenover staat de Nederlandse koninklijke familie. Alleen koning Willem Alexander, koningin Maxima en prinses Beatrix krijgen jaarlijks een onbelaste uitkering. En daar is elk jaar flinke discussie over in de Nederlandse media. De andere familieleden van de koning krijgen geen geld van de Nederlandse staat. Zij zijn er voor Nederland, in plaats van dat Nederland er voor hen is. Leg dat maar eens uit aan iemand die alleen de almachtige Assads heeft gekend…